Aspara

Իրական կառավարիչներ։ Վերազգային կորպորացիաներ

alexee — Fri, 05 Jun 2015 20:00:26 GMT

Կենդանի սխեմաներ, որոնց օգնությամբ ծանոթացեք աշխարհի իրական կառավարիչներին։ $CUT$

Бритты приехали из Армении?

alexee — Tue, 02 Jun 2015 14:54:41 GMT

Ինչ ,,գիտականությամբ,, են անգլիացիները փոխում իրենց պատմությունը$CUT$

Обсуждение:Бритты. Материал из Википедии

Речь Джона Кеннеди перед убийством

alexee — Mon, 01 Jun 2015 17:08:00 GMT

Речь Джона Кеннеди перед убийством о теории заговора$CUT$

Մեծ կայսրությունը և Հայաստանը

alexee — Sun, 11 Jan 2015 16:30:34 GMT

Ի՞նչ ունեին հայերը մինչև 20-րդ դարասկիզբը, որի մասին մինչև օրս չգիտեն և որն այդպես սարսափեցնում էր մեծ կայսրությանը։ Հարցազրույցը Լոուրենս Արաբացու հետ է, որը տպագրվել է 1931 թվին։ $CUT$

ԼՈՈՒՐԵՆՍ ԱՐԱԲԱՑՈՒ ՄԱՍԻՆ

ԹՈՄԱՍ ԷԴՈՒԱՐԴ ԼՈՈՒՐԵՆՍԸ կամ ԼՈՈՒՐԵՆՍ ԱՐԱԲԱՑԻՆ բրիտանացի սպա է, հետախույզ, ճանապարհորդ, գրող, փիլիսոփա: Ծնվել է 1888 թ. օգոստոսի 16-ին Տրեմադոկում, մանկությունն անցել է Օքսֆորդում, 1907-ին ընդունվել է Օքսֆորդի Հիսուսի քոլեջը, ուսանել է պատմություն ու հնէաբանություն, ուսումնասիրել է Ֆրանսիայի ու Սիրիայի միջնադարյան ամրոցները: «Խաչակիրների ամրոցները» նրա առաջին գիրքն էր, որ ծնվել է այդ ուսումնասիրությունների արդյունքում: 1911-1914 թթ. մասնակցել է Եփրատի ափին խեթական քաղաքների պեղումներին: 1914 թ. իբրև լեյտենանտ սկսել է ծառայությունը բրիտանական բանակում: Արաբերենի գերազանց իմացության շնորհիվ նրան գործուղել են Եգիպտոս` Արաբական գործերի բյուրոյում աշխատելու: 1916 թ. նա Միջագետքում բանակցություններ է վարել թուրք գեներալների հետ` Կուտայում պաշարված բրիտանական կայազորի հարցով: Նույն տարում նա ծանոթացել է արքայազն Ֆեյսալի` Իրաքի ապագա թագավոր Ֆեյսալ Առաջինի հետ և օգնել նրան թուրքական բանակի դեմ պայքարում: 32 անգամ վիրավորվել է այդ կռիվներում: 1917 թ. հուլիսի 6-ին նա կարողացել է գրավել Աքաբան, որը մեծ օգնություն էր Պաղեստինում հարձակման անցած բրիտանական բանակին: Իբրև չերքեզ նորակոչիկ` հետախուզության է գնացել թուրքական բանակ և հայտնվել է շտաբում: Մերժելով նահանգապետ Հաքիմ բեյի սեքսուալ հարաբերությունների առաջարկը` Թոմաս Էդուարդ Լոուրենսը դաժանորեն գանահարվել է և հանձնվել զինվորների բռնաբարությանը: Երբ գեներալ Ալենբին սկսեց Գազայի համար ճակատամարտը, Լոուրենսը պայթեցրեց երկաթուղային հանգույցը և բեդվինների ցեղախմբերն ուղղեց թուրքերի դեմ, հետո գլխավորեց բրիտանական զորքերի մուտքը Դամասկոս: Պատերազմի ավարտին` 1919 թ., Լոուրենսը մասնակցել է Վերսալի խաղաղության կոնֆերանսին, որի ժամանակ հանդես էր գալիս ի պաշտպանություն անկախություն պահանջող արաբների, միաժամանակ` ազգային պետություն ստեղծել փորձող հրեաների: Բանակցությունները ձախողվեցին, որովհետև արաբները չընդունեցին բրիտանական մանդատը Իրաքի ու Պաղեստինի վրա և ֆրանսիականը` Սիրիայի: Մերձավոր Արևելքում խժդժություններից հետո 1922 թ. գաղութների գծով նախարար ՈՒինստոն Չերչիլը Լոուրենսին գործողությունների լիակատար ազատություն էր տվել Մերձավոր Արևելքի խաղաղության պայմանագրի նախապատրաստման գործում: Միաժամանակ Լոուրենս Արաբացին գրում էր իր ամենանշանավոր գիրքը` «Իմաստնության յոթ սյուները» արաբական ապստամբությունների մասին: Հետո նա ծառայում էր բրիտանական բանակում: 1927-1928 թթ. նա Կարաչիի կայազորի պետն էր: 1930-35 թթ. օգնում էր բրիտանական ռազմանավերի վերազինմանը Սաութհեմպտոնում: Պաշտոնական վարկածով` Լոուրենս Արաբացին վախճանվել է մոտոցիկլետի վթարից` գլխով հարվածելով մայթին, 1935 թ. մայիսի 19-ին: Նա 46 տարեկան էր: Կենսագրության սահմանափակ պատմությունը, սակայն, ոչինչ չի պատմում նրա կյանքի, մտածողության ու էության մասին: Գուցե միայն նրա գրքերը մատնեն նրա գաղտնիքները:

Այդ անտանելի հայերը

Լինքոլն Սթիվենսի հարցազրույցը Լոուրենս Արաբացու հետ Գրի է առնվել 1919 թ. Փարիզի խաղաղության կոնֆերանսի ժամանակ

Հարցազրույցն իմն էր: Իր սենյակում էր, այն հյուրանոցում ուր նա ապրում էր, բայց հանդիպումը ես էի խնդրել` նպատակ ունենալով կայսերական այդ հետախույզից տեղեկություններ կորզելու Փոքր Ասիային ու Մերձավոր Արևելքին վերաբերող գործնական քաղաքականության մասին: Ես կարծում էի, թե ինքս եմ վարում խոսակցությունը, հետո միայն կռահեցի, ներքուստ ապշահար, որ նա էլ իր նպատակն էր ունեցել: Իսկ նրա նպատակը հայերի համար ամերիկյան մանդատ հաստատելու բրիտանական քարոզչության մեջ ինձ ներգրավելն էր: Կռահեցի և շշմել էի, բավական նվաստացած էի զգում ինձ` համոզված, որ հատուկ պատճառներ ունեմ (պատճառներ, որ հուզում էին ինձ` սկզբունքորեն անկախ մարդուս), թե ինչո՞ւ մենք` ամերիկացիներս, աշխարհի մյուս ծայրը պետք է գնանք հայերին փրկելու թուրքերից, հույներից, ֆրանսիացիներից, իտալացիներից, բրիտանացիներից և հենց իրենցից: Ինձ նման գործիմաց ու ձախողակ երազողիս համար` ազգերի մեջ ամենանվաստացածն անդիմադրելի հմայք ուներ և ունի: Այդպես էլ ասացի նրան: Բրիտանացուն ակնհայտորեն ասածս դուր եկավ: Ինձ թվաց, որ նա ուրախությամբ ծիծաղելու է, գոնե կժպտա, բայց նա փքվեց բրիտանական կայսրության չափ ու չծիծաղեց, ոչինչ չասաց, որ հումորի նշույլ ունենար: Երկար դադարից հետո միայն ասաց` «լավ»: Նորից լռեց ու, երբ վերագտել էր ինքնատիրապետումը, խոսեց ամերիկյան իդեալիզմի մասին` լուրջ ու տաղտուկ: Ասում էր` սքանչելի է: Ըստ իս, այդքան էլ սքանչելի չէ: Կարծում էր, թե ամերիկացիներս չափից դուրս իդեալիստ ենք: Համարում էր, որ հայերն էլ չափից դուրս գործնական են: ՈՒստի մեկս մյուսին կարող է շտկել. մենք նրանց կբուժենք, նրանք` մեզ: Թեպետ երկուսս էլ հուսահատեցնող ենք, մանավանդ` հայերը: Ես հասկացա, որ նա անասելի համակրանք ունի հայերի հանդեպ, ավելի ճիշտ` նրանց մասին գիտի այն, ինչը թույլ է տալիս մարդկայնորեն հասկանալ թուրքերին և հայերի բոլոր մերձավոր հարևաններին, որոնք երբևէ ջանացել են ոչնչացնել այդ որբ ցեղը: ՈՒզում էր ներշնչել, որ հայերի հանդեպ հնարավոր միակ քայլն է: ՈՒղղակի չասաց: Պատճառը մեթոդն էր` ոչ թե ինքն էր ասում, այլ ստիպում էր ինձ, որ գրեմ իր ցանկացածը այնպես, որ հարկ եղած դեպքում ինքը կարողանար ժխտել: ՈՒստի նա չասաց, թե հայերն ամբողջությամբ պետք է ոչնչացվեն: Պարզապես այն տպավորությունը ստեղծեց, թե դա է Հայկական հարցի միակ լուծումը, և այդ պատճառով էլ ցանկանում էր, որ այդ գործն ամերիկացիներս հանձն առնենք: Նա համարում էր, կամ ինձ ստիպում էր համարել, որ թուրքերը չպետք է այդ գործն անեն` նրանք չափազանց պարզունակ են ու քրիստոնյա չեն: Ոչ էլ հույները, որ հաճույք են ստանում, արդյունավետ չեն, ոչինչ մինչև վերջ չեն հասցնում, և երբ հայերին սպանելու գեղագիտական հաճույքը հագեցնեն, ձեռք կքաշեն: Այդպես էլ բոլոր հին, միմյանց հետ մրցակցած, թշնամի ցեղերը դադարեցրել են գործը` նախքան բոլոր հայերին սպանելը: Նույնիսկ երբ բոլորը միասին էին գնում այդ խնդիրը լուծելու, միշտ թողնում էին մի զույգ այստեղ, մի զույգ այնտեղ` ադամուեվաներ, որ հենց մեկը կռնակ դարձներ, բազմանում, բազմանում ու բազմանում էին: Այնպես, որ հաջորդ անգամ Հայաստան գնացողը կրկին հայեր էր տեսնում, միլիոնավոր ու միլիոնավոր հայերի, բոլորը հեզ ու համեստ, ցերեկը գործով զբաղված, իսկ գիշերը գաղտնորեն բազմացող ու տարածվող, տարածվող... Նա սփռում էր իր մալթուսական հուսահատությունը և մի այնպիսի սարսափ հայերից, որ քիչ մնաց կուլ տայի խայծը ամերիկահայկական մանդատի, բայց իմ փրկարար ամերիկյան հումորը ինձ օգնեց:
Բայց կայսրությունը երիտասարդ է տակավին և հարաբերաբար փոքր, թույլ և գերծանրաբեռնված: Հաշվի առնենք` մայր կղզիները, գաղութային ռազմավարական կետերը, ծովերը և առևտրական ճանապարհները, բոլոր այն նոր ծանրություններն ու պատասխանատվությունները, որ բրիտանական կայսրության ուսերին ընկան գերմանական իմպերիալիզմի պարտությամբ: Ո՛չ: Բրիտանական կայսրությանը պետք է խնայել առայժմ: Հետագայում, երբ ծովերի ազատությունը ցամաք հանվի, այսպես ասած, և երբ բրիտանական իշխանությունն ալիքներից տարածվի ցամաքի վրա, բոլոր ցամաքների, ապա Մեծն Բրիտանիան կկարողանա և պետք է կարողանա ուրախությամբ ընդառաջ գնալ՝ հաղթահարելու մի այնպիսի ցնցում, որ ես (նա հենց այդպես էլ ասաց` «ես» ) առաջարկում էի Հայաստանում: Բայց ոչ հիմա, ոչ այժմ: Ոչ կայսրության դեռ մանուկ հասակին:
-Բացի այդ,- հարեց նա,- բրիտանական իմպերիալիզմն այս փուլում շահագրգռված է, ավելի բնական հարստություններով, քան ժողովուրդներով` որպես այդպիսիք: Անգլիացիները գործնական մարդիկ են, ոչ իդեալիստներ, հասկանում եք: Նրանք գիտակցում են, որ համաշխարհային մի կառավարություն պետք է հիմնվի, բայց ոչ թե «ձեր» Ազգերի լիգայի նման գաղափարների և իդեալների, սկզբունքների և ժողովուրդների, այլ շոշափելի բաների վրա՝ նավթ, հանքանյութ, օդային տարածություն, ծովեր:
-Բայց, առարկեցի ես,- (և կարող եք տեսնել, թե ուր էր հասցնում նա ինձ. առարկում էր հօգուտ իր երկրի` իմ երկրին ընդդեմ), հարուստ հողեր և շահավետ հանքավայրեր կան Հայաստանում: Նա լուռ մնաց: Այնքան երկար մնաց այդպես լուռ, որ ինձ թվաց, թե շփոթության եմ մատնել նրան, թե նա չգիտեր Հայաստանի հարստությունների մասին: Բայց կրկին նկատեցի ուռչելու և պայթելու նրա հակումը: Եվ որքա՜ն էի ցանկանում, որ նա ծիծաղի: Կարծում եմ` դա կթեթևացներ ինձ էլ, նրան էլ: Բայց ոչ, նա չծիծաղեց: Չժպտաց նույնիսկ: Պարզապես սպասեց, ինչքան կարող էր, ապա ինձ հիշեցրեց, թե լսած կլինեմ, ինչպես, ասաց, ինքն էլ է լսել, որ Հայաստանը պետք է բաժանման ենթարկվի: Բուն երկիրը, ուր բնական հարստություններն են, պետք է անջատվի առաջամասից, որ ոչինչ չկա բացի հայերից: Ամերիկյան մանդատը պետք է լոկ հայերի վրա լինի: Մի ուրիշ դաշնակից, ոչ թե բրիտանացիք, այլ մի ուրիշ`հավասարաչափ գործնական տերություն պետք է ստանա Հայաստանը:
-Բայց,- դարձյալ առարկեցի ես,- ի՞նչ օգուտ մի երկրի բնական հարստություններից առանց այն ժողովրդի, որ պետք է մշակի դրանք: Հանքերը, նավթի պաշարները, բերրի հողերը, մի խոսքով բնական հարստությունները,- համբերությամբ բացատրեցի նրան,- ոչ մի օգուտ չեն տա կապիտալին առանց այն աշխատուժի, որ պետք է փորի ու զարգացնի դրանք: Եվ մի երկրի բնիկներն ամենաբնական աշխատուժն են դրա համար, ամենաէժանը, ամենահնազանդը, ամենաքիչ կազմակերպվածը, լավագույնը: Տեսնում էի` տաղտուկ է զգում, բայց քաղաքավարի էր: Լսում էր ինձ, ուստի իրար հետևից օրինակներ էի բերում ամերիկյան, ինպես նաև բրիտանական գաղութներից` նրան ցույց տալու համար, որ սխալ է անջատել մի երկրի ժողովրդին այդ երկրի բնական հարստություններից: Պետք է միասին օգտագործվեն դրանք, միասին զարգացվեն, և այդպես էլ արվում է սովորաբար: Չկա ուրիշ ճանապարհ: Նկարագրեցի թուրքերի կամ ֆրանսիացի դրամատերերի կամ որևէ չաշխատող ժողովրդի անօգնականությունը, երբ կջանան օգտագործել Հայաստանի հարստությունները: Այսպես պերճախոսում էի, ու մի պահ թվաց` բավականին հաջող:
-Ես կոչ եմ անում,- գոչեցի վերջապես,- ոչ թե գաղափարապաշտորեն, ոչ թե «Հայաստանը հայերի համար», այլ գործնականորեն` «Հայերը Հայաստանի համար»: Նա ինձ նայում էր ոտից գլուխ չափելով, հետաքրքրությամբ` ինձ թվաց: Կարծես մի նոր պատկերացում էր ստանում ամերիկացիներիս մասին: Ասել էի, որ չգիտե մեզ, և նա թե. -Որևէ գիտակից անգլիացի կարող է հասկանալ որևէ անգիտակից ամերիկացու: Շատ էլ չեմ ըմբռնում, թե ինչ էր ուզում ասել դրանով, բայց դրա նման դատողություններն էին, որ ինձ տալիս էին այն խռովիչ տպավորությունը, թե նա բոլորովին սխալ էր պատկերացրել մեզ: Ու որոշեցի ցույց տալ նրան, նախքան հաշիվները կմաքրեր ինձ հետ, թե ոչ բոլոր ամերիկացիներս ենք այնպիսի զուտ իդեալիստներ, ինչպես նա և շատ եվրոպացիներ հետևեցրել են նախագահ Վիլսոնի օրինակից և նրա 14 կետերից: Բայց նա չափազանց երկար ու լուռ ուսումնասիրում էր ինձ: Սկսեցի մտածել, որ ինչ-որ սխալ էր գտնում իմ մեջ կամ մեր մեջ: Գուցե ես շատ էի թեքվել գործնականության կողմը: Հիշեցի, թե ինչպես էր նա հայերին կշտամբում դրա համար: Ուստի դարձ կատարեցի: Ավելի գաղափարապաշտորեն և, հուսով եմ, հայրենասիրաբար խոսեցի կրկին:
-Եթե ամերիկացիներս հանձն առնենք հայերին,- հայտարարեցի,- նրանց իսկ օգտի համար կանենք այդ բանը: Նրանց կկառավարենք միշտ էլ այն գաղափարով, որ նրանց ընդունակ դարձնենք իրենք իրենց կառավարելու: -Այո, այո, մենք հասկանում ենք այդ բոլորը,- ասաց նա: Բայց զգացի, որ չի հասկանում, ուստի ուղղակի շարունակեցի իմ սիլլոգիզմը: -Լավ ուրեմն,- ասացի պատշաճորեն,- պետք է դրանում տեսնենք նաև հենց այդ նպատակը, որպեսզի հայերին ընդունակ դարձնենք իրենք իրենց կառավարելու, պետք է աշխատեցնենք նրանց: Ու քանի որ չես կարող մի ժողովուրդ աշխատեցնել առանց մի այնպիսի բանի, որի վրա աշխատեցնես, մենք կարիքը կունենանք Հայաստանի հողերի և հանքերի: Ոչ թե հարստությունները կորզելու համար նրանցից, այլ օգտագործելու որպես ուսումնադաշտ, որ ժողովրդին վարժեցնենք աշխատասիրության, խնայասիրության և… բոլոր այն քրիստոնեական առաքինություններին, որոնց միջոցով նրանց դարձնենք լավ մարդիկ և լավ քաղաքացիներ: Շփոթահար, ուռած տեսք էր ընդունել նա: Չգիտեի` ինչ է պատահել նրան, մինչև որ վերջապես որոշեց արտահայտվել:
-Խնայասիրությունը չի պակասում հայերին,- ասաց նա չոր,- և անշուշտ գիտեք, որ քրիստոնյաներ են նրանք, երդվյալ քրիստոնյաներ: Իհարկե գիտեի: Պարզապես, ոգևորությանս մեջ, մի պահ մոռացել էի այդ բանը: Համենայն դեպս նա ինձ բռնել էր այդ կետում, ուստի վերադարձրեց ինձ իմ շրջանի սկզբին: -Բայց,- ասացի,- հայերը պետք է աշխատեն: Դա է հաջողության գաղտնիքը՝ լինի անհատի, լինի ազգի համար աշխատանք, համառ, եռանդուն աշխատանք: Եվ հայերը պետք է ունենան Հայաստանը` դրա վրա աշխատելու համար: -Հայերը չեն աշխատելու,- ասաց նա: Դա է ցավոտ կետը ձեր ծրագրում, դա է հայերի էլ ցավոտ կետը: Ճիշտն ասած, դա է ցավոտ կետը բոլոր այս հին ցեղերի, որոնք եղել են քաղաքակիրթ, սովորել են խաղը և, մի ժամանակ տիրած լինելով աշխարհին և աշխատեցրած, կորցրել են իշխանությունը և դեգրադացվել, ինչպես դուք ասում եք: Կամ էլ, ինչպես ես եմ ասում, շարունակել են, առաջ գնացել` տրամաբանականորեն, հոգեբանորեն, բնախոսականորեն: Նրանք չեն սիրում համառ, եռանդուն աշխատել: Դա է, որ նրանց տարբերում է այն երեխայանման, իսկապես հետամնաց ժողովուրդներից, որոնց հետ գործ եք ունեցել ամերիկացիներդ: Նախնական ժողովուրդները պարզապես ծույլ են: Նրանց կարելի է ստիպել աշխատել, զարգանալ, նրանց հնարավոր է շահագործել, եթե ուզում եք: Մի որոշ հույս կա նրանց համար, մի որոշ օգուտ նրանցից: Իսկ այս առաջադեմ ժողովուրդները, երբեմնի քաղաքակիրթ ազգերը ծույլ չեն:
Նրանք չափից ավելի խելացի են ուրիշների օգտին աշխատելու համար: Իրենք իսկ շահագործողներ են` բնազդական, բնածին, անուղղելի, անհուսալի շահագործողներ: Բոլոր ազգերը բաղկացած են զարգացող մարդկանցից, նրանք մարդ են աճեցնում: Նրանք խոսում են իրենց երկրները զարգացնելու մասին, բայց հակառակն է. նրանց երկրներն են զարգացնում իրենց: Իսկ հին ազգերը ներկայացնում են մարդկանց այն տեսակը, որ այժմ նոր ազգերը կազմավորում են իրենց մոտ: Այս հին ժողովուրդները բնաշրջության արդյունք են: Դուք կարող եք Միջերկրականի ափերին տեսնել այն տիպը, որ ինքներդ այժմ ընտրասերում, աճեցնում, բնաշրջում եք ձեր հայրենիքում: Հին ցեղերից նրանք, որ այստեղ ապրում են դեռ, վերապրածներն են մի քաղաքակրթության, որ բնույթով առևտրական էր, ինչպես ձերը: -Մերը,- ուղղեցի ես՝ անգլիացիներին էլ մտցնելու համար խնդրի մեջ: Նա ուղղակի վրա տվեց: -Դուք` նոր ազգերդ, պետք է սովորեք հին ժողովուրդների օրինակի վրա,- կրկնեց նա,- որ նախկին մեծ ու նախկին հռչակավոր ազգերի արդի ներկայացուցիչները բնական և անխուսափելի արդյունքն են արհեստական այն ընտրասերման, որը կատարվել է մի այնպիսի հասարակության մեջ, որը բանտարկում է քաջերին, արտաքսում ինքնատիպներին, ճնշում զանգվածին, խեղդում է ցեղի միջին մակարդակից ցանկացած տարբերություն և պաշտամունքացնում հեզին, միջակին, խորամանկին, նրբամիտին ու խնայասերին, որովհետև սրանք առևտրական առումով պիտանի են:
Արդի հույներն ուղղակի ժառանգներն են հելլենների, և իրենց տհաճ հատկանիշներն այն տևական գծերն են, որ ծագում են հին հունական մշակույթից, ինչպես իրականում կենսագործում էին հին հույները: Ոչ այնպես, ինչպես մեծ, բացառիկ հույները խոսում, երգում ու կերտում էին այդ մշակույթը, այլ հենց այնպես, ինչպես միջին հույները կենսագործում էին գործարարությամբ, ուզում եմ ասել`այն հույները, որոնք Սոկրատեսին մահվան դատապարտեցին: Արդի եգիպտացիները, ինչպիսիք ժառանգել ենք բրիտանացիներս, եգիպտական մշակույթի ամենահեռավոր-հեռավոր փոքր ծոռներն են` իրենց ապուպապերի երեխայանման աշխատանքով այնքան գեղեցկորեն կերտված Սֆինքսի հանելուկին ուշացած պատասխանը: Այսօրվա արաբը հին, փառավոր Արաբիայի արվեստներց, բարքերից, գործարարությունից զուրկ է. նա անապատի փոշին է... Նա կանգնեցրեց իմ մի նոր առարկությունը` կանխելով.
-Հնադարյան հույները, նաև եգիպտացիները, սիրիացիները, վերջապես թուրքերը և մյուսները` նրանք էլ իրենց հանճարներն ունեին, իրենց բանաստեղծներն ու արվեստագետները, իրենց զորավարները, որոնք հետամնաց ժողովուրդներ էին նվաճում, ունեին իրենց արդյունաբերական ղեկավարները, որոնք աշխատանքով էին ապահովում, իրենց սեփական աշխատուժն էլ ունեին: Բայց ընտրասերյալները, ազնվապետությունները, հարստապետությունները չհարատևեցին: Նրանց հետնորդները ժառանգորդներ չեղան, չվերապրեցին նույնիսկ: Հաջողակների, հարուստների, հզորների, առանձնաշնորհյալների զավակները գրողի ծոցը գնացին, և նույնը լինելու է ձեզ մոտ: Եվ աշխատուժի էլ հաջորդական սերունդները, աշխատանքով գերծանրաբեռնված, թերսնված, վհատված և խիստ կարգ-կանոնի ենթարկված, բութ ստրուկների վերածված, մեռան կամ ոչնչացվեցին: Պարզվեց ու պարզվում է, որ միջին դասակարգն է ունակ վերապրելու այդկերպ կազմակերպված հասարակության մեջ, այդ ստոր միջին դասակարգը:
Ոստի ամբողջ հին աշխարհն այժմ տեսնում եք, փաստորեն, միայն բիզնեսմեններով բնակված, մանր բիզնեսմեններով` վաճառականներ, առևտրականներ, խանութպաններ, վաշխառուներ, փերեզակներ, ո՛չ արտադրողներ: Նրանք զբաղված են գնել-ծախելով. ու սերված լինելով գնող-ծախողներից, առևտրական մրցակցության բազում սերունդների միջով ընտրասերված, նրանք լավ գնող-ծախողներ են: Կարող են գնալ աշխարհում որևէ տեղ առևտուր անելու: Ոչ թե ստեղծելու, ոչ թե կազմակերպելու, կառուցելու, ծրագրելու և աշխատելու: Նրանց այն եղբայրները, որոնք այս բաներն էին անում, անզավակ մեռյալներ են: Ո՛չ, միայն ամենազուտ, ամենախորամանկ առևտրականներն են ապրում, և նրա՛նց ենք գտնում ամեն տեղ, ուր սողոսկում-թափանցում են:
Մեր գաղութներում, Հարավային Ամերիկայում ես հանդիպել եմ արաբների, որոնք փերեզակություն են անում, առևտուր են անում, հարստանում են: Իսկ ինչ վերաբերում է սիրիացիներին, հույներին, հայերին... -Եվ հրեաներին,- հուշեցի: Անտեսեց: -Իմ այս հին ժողովուրդները,- ասաց,- կգնան որևէ տեղ, ուր աշխատավորներ կան աշխատեցնելու, խորամանկորեն կխիզախեն` հեզորեն տառապելով, դրամ խնայելով, գործ անելով: Այո՛, նրանք գործ են անում: Այնպես են գործ անում, ինչպես բիզնեսմենը միայն կանի` հարատևորեն, համառորեն, մնալով հենց միայն շահի նեղ լուսանցքում: Բայց,- շեշտեց նա,- չե՛ն աշխատի նրանք: Չե՛ն կարող: Չեն կարող հասկանալ «աշխատավարձի համար աշխատելու» դրույթը: Դա բնազդ է նրանց մեջ, մի գիծ, մի ուշիմություն, որ զարգացվել է հաջողված ընտրասերումով, ինչպես որսորդության ուրույն գծեր ենք զարգացնում որսական շների այս կամ այն ցեղի մեջ: Նրանք իրենց արյան մեջ իսկ գիտեն, որ աշխատավարձով, նույնիսկ բարձր աշխատավարձով աշխատելն անօգուտ է, եթե ուզում ես հաջողության հասնել ու հարստանալ:
Ոչինչ չկա, ոչինչ չի կարող լինել հնարավոր որևէ բարձր աշխատավարձի մեջ` ո՛չ շահույթ, ո՛չ դրամագլուխ, ո՛չ բաղադրյալ առաջտվություն: Նրանք չեն էլ խոսում դրա մասին, դա շատ ակնհայտ է նրանց համար, դա նրանց կյանքն է: Նրանք խելոք են, ինչպես հին մի ցեղ կարող է խելոք լինել` որսալու խաղին պատրաստ: Քոթոթի իրենց աչքերը բանալու պահից արդեն տեսնում են արարող աշխատանքի անհեթեթությունը: Անելիքը միայն դիտել ու սպասելն է՝ մինչև հարստությունն արտադրվի, ու հետո մի կերպ արտադրողից այն ձեռք բերելը: Եվ նրանք գիտեն` ինչ կերպ անեն այդ բանը, ինչպես կենդանին գիտե իր կենդանական գործը և բույսն էլ գիտե իր բուսական գործը` բնազդով: Ուստի կզբաղվեն բժշկությամբ, իրավաբանությամբ, ցանկացած այլ մասնագիտությամբ էլ, որ բիզնեսի նման ձեռք է բերում այս կամ այն շահաբաժինը հասարակական ընդհանուր հարստության ավարտված, վերջնական, դրոշմված ձևից, երբ հասարակ ժողովուրդն արդեն ստեղծել է այդ հարստությունը: Իսկ դուրս գալ ու ճակատի քրտինքով արդյունահանել երկրի հումքը և մշակելով վերածել շուկայական ապրանքների` ոչ:
Հին ժողովուրդները չեն հանդուրժում անել այդ բանը, իսկ ինչ վերաբերում է ձեր հայերին`նրանք պարզապես չեն անի: Լռեց մի պահ՝ դիտելով ինձ, ու երբ տեսավ, որ ինքս չեմ դիտում իրեն, իր պրոպագանդի սլաքներից դեռ մի քիչ էլ արձակեց ինձ վրա:
-Հայերը,- ասաց,- ամենախելացի, ամենակատարյալ ընտրասերված, ամենաբարձր զարգացած ցեղն են աշխարհում` քաղաքակրթվածության տեսակետից: Ես կրկին տվի իմ թեկնածուի անունը: -Հրեանե՞րը,- արձագանքեց:- Առաջ էլ ասացիք նրանց մասին և ինձ բավականություն պատճառեցիք: Դա ցույց տվեց, որ գեթ մի նշույլ ընկալում եք հին ցեղերի մասին իմ ասել ուզածից: Քիչ ճամփաներ անցած մարդու համար հրեաներն ամենածանոթ օրինակն են հին, խորաթափանց, խելացի ժողովրդի, և այո, նրանք բնազդորեն շահագործողներ են: Նրանք հակված են վաշխառության: Բայց նրանք կաշխատեն: Չեն հանդուրժում, բայց կարելի է նրանց աշխատեցնել: Եվ ավելի վատ, որ նրանք ստեղծագործող էլ են, հնարամիտ ու սենտիմենտալ: Նրանց մեջ դեռ կան արվեստագետներ, փիլիսոփաներ, մարգարեներ: Անկատար են նրանք: Քաղաքակրթության անավարտ մի արդյունքն են, կիսատ մնացած: Ես հասկանում եմ, թե ինչու իրենց հանդեպ վախ ու ատելություն են հարուցում նրանք. ունեն ցեղային տարեցության որոշ իմացական գերազանցություն:
Բայց անհեթեթ է նրանց նույն ոգով դասել այն հին ժողովուրդների հետ, որոնց մասին խոսում եմ: Չէ՞ որ իմ հին ցեղերն իրենց երկրից դուրս են քշել ձեր այդ հրեաներին կամ չեն թողել, որ գործ անեն իրենց մոտ: Նրանք չեն կարող ապրել արաբների, սիրիացիների, եգիպտացիների վզին: Իրենց լավ են զգում Անգլիայում, հարստանում են Ֆրանսիայում ու Գերմանիայում և, անշուշտ, Միացյալ Նահանգներում, այո, այո, նրանք: Բայց չինացիներն, օրինակ, չինացիները կուլ են տալիս հրեաներին, ինչպես կետ ձուկը՝ փոքր ձկներին: Մեր շոտլանդացիները ողջ-ողջ քերթում են նրանց: Այդպես են անում արաբներն էլ, թուրքերը, հույները, իսկ ինչ վերաբերում է հայերին... Շունչ քաշելով՝ շարունակեց.
-Հրեաներն իրենք այնպես են զգում հայերի հանդեպ, ինչպես հակասեմական եվրոպացիները հրեաների հանդեպ են զգում. ճիշտ նույն կերպ էլ հույները, թուրքերը և բոլոր այն մյուս ցեղերը, որոնք երբևէ գործ են ունեցել հայերի հետ: Զգում են, որ հայերը բոլորին էլ աշխատանքի կլծեին: Ու կլծեն: Հայերն ունեն հրեաների բոլոր հատկանիշները, առավել՝ բոլոր մյուս ցեղերի էլ բոլոր հատկանիշները, և բացի այդ քրիստոնյաներ են: Կանգ առավ՝ ոչ թե ասելիքի համար բառեր գտնելու. կրթված անգլիացին, ենթադրում եմ, լավ գիտի անգլերենը: Ավելի ճիշտ` կարծես խուսափում էր իր եզրակացությունն ասելուց, նախընտրելով ինձ ստիպել, որ ինքս բռնեմ իր եզրակացությունը, քան թե իր բերանից մեջբերեմ: Ու քանի որ խայծը չէի կլլել, նա տաղտկալիորեն շարունակեց` ևս մի պատեհություն տալու ինձ:
-Հայերը,- ասաց,- չպետք է ունենան Հայաստանը, բուն երկիրը: Իրենք չեն աշխատի, որ մշակեն երկիրը, նույնիսկ ոչ իսկ հօգուտ իրենց: Ուզում են այդ հողերը, այո, բայց միայն սեփականատերը լինելու համար: Մինչև իսկ զարգացման գործը կազմակերպելու համար չեն աշխատի նրանք: Արտոնագրությամբ վարձու կտան ուրիշներին` գործը վարելու: Նրանք ուզում են ապրել ծովեզրին, քաղաքներում, ի հաշիվ ստացած վարձի շահույթի, շահաբաժինների, արժեթղթեր առնել-ծախելով ձեռք բերված շահի և դրամագլխով ու աշխատուժի կիրառմամբ վաստակված դրամի: -Շատ մարդիկ կան այդպես,- ասացի:- Միայն հայերը չեն: -Տեսնում եմ, որ դուք դեռ չեք ըմբռնում բուն խնդիրը,- ասաց նա:- Իրոք, ուրիշներ էլ կան, որ կուզենային այդպես անել:
Ֆրանսիական բուրժուազիան այդ ուղղությամբ է շարժվում, ու մեր անգլիացիներն էլ գալիս են դրան, մանավանդ մեր այսպես կոչված բարձր դասի այն դժգոհները, որոնք գնում են գաղութներ կառավարելու, բայց ինքնամփոփվում են` իրենց համար «Փոքր Անգլիա» ստեղծելով տեղում: Նրանք կուզենային ոչինչ չանել, բայց ծախսել: Ու ծախսում են իրոք, հասկանում եք: Նույնիսկ ձեր հրեաները ծախսող են, սքանչելի ծախսող: Բայց ձեր այդ հայերը ոչինչ չեն անի ու չեն էլ ծախսի: Ձեռք են բերում ու խնայում: Վաճառում են, բայց միայն կրկին գնելու և ավելի ու ավելի ձեռք բերելու համար: Դարերով բնաշրջություն է պետք` իսկական առևտրական ոգու այդպիսի կատարելություն զարգացնելու համար, իսկ բնաշրջությունն աստիճան առ աստիճան զարգացման խնդիր է: Ու հայերն ամենաբարձր աստիճանին են հասել:
Ասում եմ ձեզ, որ եթե հայերին առիթ տրվի մի կարգին թռիչք առնելու աշխարհում, եթե նրանք ազատ իշխանություն ձեռք բերեն երկրագնդի որևէ անկյունում, ամբողջ մոլորակի տերը կդառնան և կաշխատեցնեն մնացյալ ամբողջ մարդկությանը: Այդ է, որ գիտեն թուրքերը և սարսափում են, և հույներն էլ և... մենք բոլորս, որ գիտենք նրանց: Ուրեմն... Նա կրկին ինձ վրա էր գցում, որ ասեմ եզրակացությունը, բայց ես չէի ուզում ասել: Ուստի խթանեցի նրան. -Ուրեմն..., -ասացի: -Ուրեմն,- պոչը թեքեց նա, ինչպես ամերիկացիներս ասում ենք կոպտորեն,- ուրեմն պետք է բաժանենք նրանց` Հայաստանի վրա մի մանդատ, հայերի վրա՝ ուրիշ մանդատ: -Ուրեմն,- դիմադրեցի ես,- դուք ուզում եք, որ Հայաստանը տրվի ձեր մի դաշնակցին, բրիտանական կապիտալի մի գործակցին, իսկ հայերը տրվեն մեզ` ամերիկացիներիս:
Շատ լավ: Երկու հարց է ծագում: Ձեր դաշնակիցն ի՞նչ կարող է անել Հայաստանում առանց աշխատուժի: Ու վերջապես ի՞նչ կարող ենք անել ամերիկացիներս հայերի հետ առանց Հայաստանի: -Օ՜,- ասաց,- ուրիշ ժողովուրդներ կան Բալկաններում, Փոքր Ասիայում, Հնդկաստանում և Աֆրիկայում, հետամնաց ազգեր, իսկապես հետամնաց ազգեր, որոնք աշխատուժ կարող են լինել: Նրանց կարելի է բերել Հայաստան և աշխատանքի լծել: Աշխատուժի պակաս չկա: -Ուրեմն դա կլուծի բրիտանական՝ գործնական խնդիրը,- ասացի:- Գանք իդեալիստական՝ ամերիկյան խնդրին: Ի՞նչ պետք է անենք հայերի հետ: Չէր ուզում ասել:
Իր բրիտանական հումորը կամ իր դիվանագիտական զգուշավորությունը և կամ չգիտեմ ինչը չէր թողնում նրան ասել: Խուսափելով խոսեց այն մասին, թե ասիական աշխատուժի ու եվրոպական կապիտալի համար վտանգավոր է հայերի ներկայությունը որևէ այնպիսի վայրի մոտ, ուր հանքեր ու հողեր են մշակվում: -Ուրեմն,- ասացի ես ոչ առանց մի քիչ (ամերիկյան) հումորի: - Ուրեմն… Մի ստվեր անցավ աչքերում, բայց ոչ ձայնի մեջ: Կրկին զվարթորեն խոսեց «ամերիկյան իդեալիզմի» մասին: Հոգնել էի այդ բանը լսելով, սոսկալի ձանձրացել, բայց դրա մասին խոսել նա սիրում էր: Եվ այս անգամ մի քիչ փոխեց երգի բանալին:
Երիտասարդ կոչեց ամերիկացիներիս, ասաց, որ մենք դեռ անփորձ ենք ուրիշ՝ ավելի հին ցեղեր ղեկավարելու մեջ: Եվ ուրեմն, անտարակույս, հակված ենք խստորեն դատելու գաղութային վարմունքը բրիտանացիների և այլ գործնական կառավարիչների, որոնց ամենախղճմիտ գործակալն անգամ երբեմն անհրաժեշտ էր գտնում սպանել կամ ուրիշ կերպ Աստծո վախը ներշնչել ենթակա մի ժողովրդի փոքրամասնությանը` մեծամասնության ընդհանուր շահի և ներդրված կապիտալի ապահովության համար: -Դուք չեք գիտակցում,- եզրակացրեց նա,- թե որքան դժվար ու նրբին խնդիր է մի տարօրինակ, մի օտար ժողովուրդ կառավարելը: -Սխալվում եք,- ասացի ջղագրգռված ու կրկնեցի մեղադրանքս, թե նա չգիտե մեզ:- Դուք նույնքան անտեղյակ եք իմ ժողովրդի մասին,- հայտարարեցի,- որքան ասում եք, որ մենք ենք անտեղյակ եվրոպացիների, թուրքերի, հայերի և մյուսների մասին:
Ի ցույց բերեցի Ֆիլիպինները, Կուբան, Սանդվիչյան կղզիները, բոլոր այն օտար երկրները, որ կառավարում ենք հաջողությամբ: Ու հիշեցրի նրան, որ ամեն տեսակ օտարականներ ունենք հենց մեր մեջ: Առանց պատճառի չէ, որ Միացյալ Նահանգները ձուլարան են կոչել: Ինչ օտարականներ ասես չունենք այնտեղ: Նույնիսկ նրա հայերին ենք աշխատեցրել: Պնդեցի, որ մենք էլ մեր դժվար գործն ենք արել, ինչպես որևէ կառավարություն երկրագնդի երեսին, չբացառելով բրիտանացիներին էլ, և համոզելու համար նրան, որ գործնական ենք մենք, պատմեցի, թե տեսել եմ` ինչ է արվել օտար աշխատուժի նկատմամբ մեր Նոր Անգլիա նահանգներում, հարավային նահանգներում, մեր արևմուտքում և ամենուրեք: Բայց պատահեց, որ հիշատակեցի նաև մեր սեփական բնիկներին`ամերիկյան հնդկացիներին:
Հենց դրա վրա էլ նա ուղղակի վեր թռավ: -Այդ է ահա,- գոչեց:- Այդ էր իմ մտքում ամբողջ ժամանակ: Ձեր հնդկացիների հանդեպ ձեր քաղաքականությունն այն է, ինչ պետք է հայերի հանդեպ: Անակնկալի եկա, շշմեցի: Հարցրի, թե իր կարծիքով ինչ է եղել մեր քաղաքականությունը հնդկացիների հանդեպ, և նա ասաց, թե իր հասկացածով մենք ոչնչացրել ենք նրանց բոլորին էլ... բոլորին: Այնպես չէ՞: Ես նայեցի նրան ոտից գլուխ, ինչպես ինքն էր ինձ նայել մի քանի անգամ: Ու հաճույքով այդպես նայեցի: -Այդպես ուրեմն,- ասացի մի երկար դադարից հետո,- ուրեմն դուք մտածում եք` այդ է, որ պետք է հայերին անենք... պետք է ոչնչացնենք նրանց բոլորին էլ, գլխովին:
-Ոչ, ոչ, ոչ,- ուղղեց նա:- Ինչպե՞ս եք դուք` լրագրողներդ, սխալ հասկանում և սխալ մեջբերում: Բոլորովին էլ չէր ուզում ասել, թե մենք պետք է կոտորածն ընդունենք որպես քաղաքականություն: Գիտեր, որ չենք անի, չենք կարող անել դա: Դե լավ, ի՞նչ էր ուզում ասել ուրեմն: Ի՞նչ պետք է անենք: Չասաց: Իրենք իրենց շուրջ պտտվող մի զույգ դերվիշների նման պտտվեց ու պտտվեց կլոր-կլոր: Հոգնեցուցիչ էր: Բայց ի վերջո հասկացա: Պետք է ինքս ասեի իր ասել ուզածը. երևի այդ էր ճիշտը: Չուղղեց ինձ: Որոշակիորեն ու հստակորեն չէր ուզում ասել, թե մենք պետք է գիտակցորեն ու մտածված կերպով գնանք բնաջնջելու հայերին: Բոլորովին ոչ: Պարզապես հույս ուներ կամ հավատում էր, որ ուրիշ ամեն ինչ փորձելուց հետո մենք պետք է հարցը վերջացնենք այդ Բանն անելով: Ու նաև հիմնավոր անելով: Չթողնելով ոչ մի Ադամ ու Եվա, որ շարունակեն Կայեն աճեցնել...
-Բայց դա սկանդալ չի՞ դառնա,- ասացի: Կարծում էր` ոչ: Հիշեցրեց, որ մենք այնքան գաղափարապաշտ ենք և այնպիսի համբավ ենք վայելում մեր մարդասիրության համար, որ թվում է` զորու ենք որևէ բան անելու բանականության սահմաններում՝ առանց կորցնելու մեր իդեալիզմը կամ մեր բարի անունը: -Հնդկացիների հանդեպ ձեր քաղաքականության մեջ խայտառակություն չկար, այպես չէ՞,- հարցրեց:- Ու երբեք էլ չեք դադարել մտածելուց, թե ձեր արածը ճիշտ էր, այո՞: Նվաճել եք Մեքսիկայի մի մասը, գրավել Հավայան կղզիները, զենքի ուժով Իսպանիայից խլել եք Ֆիլիպինները և Պուերտո Ռիկոն, ազատագրել եք Կուբան և գրավ եք դրել դրա վրա, գնել եք Դանիական կղզիները, ձեր ծովային հետևակազորը ափ եք հանել Կենտրոնական Ամերիկայում և զորքը մոռացել այնտեղ: Շուտով ստիպված եք լինելու վերականգնել կարգ ու կանոնը միացյալ Մեքսիկայում: Եվ սակայն,- ասաց նա, կարծեմ հիացմունքով,- դուք դեռ կողմ եք փոքր ազգերի ինքնորոշմանը:
Դուք փոքր կայսրություն եք, իսկ մեզ զգուշացրել եք ձեր Մոնրոյի դոկտրինով, որ երբ պատրաստ լինեք` մեծ կայսրություն եք դառնալու: Եվ սակայն դուք հակաիմպերիալիստներ եք: Հենց նոր պատերազմ մղեցիք գերմանական իմպերիալիզմի դեմ, և... -Դուք էլ,- արձակեցի կրակոցս: -Օ՜հ, դա տարբեր է,- հակադարձեց նա իմ կրակոցը:- Մենք իմպերիալիստներ ենք: Մենք մեզ անկեղծորեն կայսրություն ենք կոչում և պարկեշտորեն կռվեցինք մեր կայսրության համար գերմանացու կայսրության դեմ: Իսկ դուք` դուք կռվեցիք կայսրության դեմ հօգուտ ինքնորոշման: Կար մի կետ դրա մեջ, և զգացի` նա չարախնդորեն սպասում էր, որ դիմակայեմ դրան:
Բայց հենց ուղղակի չէի կարող այդպիսի վայրկյանին, ու երբ չպատասխանեցի, նա շարունակեց. -Ես կարծում եմ, որ դուք` ամերիկացիներդ, կարող եք որևէ բան անել ու տարակուսանքի չենթարկվել ո՛չ աշխարհի, ո՛չ էլ ինքներդ ձեր կողմից: Մի սքանչելի բան կա դրա մեջ, շատ սքանչելի, աշխարհի համար օգտակար մի բան: Դա թույլ է տալիս մտածելու, որ ամերիկացիներդ բուն Հայաստանում կարող էիք հիմնավորապես անել ու վստահաբար կանեիք այն, ինչ պետք է արվի այնտեղ: Կանեիք աստիճանաբար, բայց կատարելապես, առանց բաց թողնելու մի առանձին կամ, ավելի ճիշտ, ամուսնացած հայի, և այդ ամբողջն առանց խայտառակության, առանց նվազագույնս խախտելու ձեր այն հավատքը, թե դուք... ինչպե՞ս ասեմ... դե՛հ, դուք նման չեք մեզ` անգլիացիներիս կամ ֆրանսիացիներին, գերմանացիներին, թուրքերին և, վախենամ, դույզն իսկ նման չեք հայերին էլ: Եվ,- շտապեց ավելացնել նա,- պետք է որևէ մեկը լուծի Հայկական հարցը:
Ինձ թվում է՝ բանաստեղծական արդարություն կլինի, լավ քաղաքականություն և հաստատ գործ, որ աշխարհում ամենաիդեալիստ ժողովուրդն իր վրա վերցնի աշխարհի ամենագործնական ժողովրդին: Ի՞նչ էր նա թելադրում ինձ: Բրիտանական հումո՞ր էր սա: Նայեցի նրան խիստ-խիստ: Աչքն էլ չթարթեց: Նստել էր այդ փքված տեսքով, որ նկատել էի առաջ, բայց, չէ՛, մկան չի շարժվում դեմքին: Ծանր բան է անգլիացու հետ հարցազրույցը, և վտանգավոր: Հիշեցի, որ ասաց` ժխտելու է հարցազրույցը, եթե ամենաթեթև իսկ առարկություն լինի: Որոշեցի հենց ուղղակի փորձել նրան: -Ինչպես հասկանում եմ,- ասացի,- ամերիկացիներս առևտրական մշակույթ ենք, ինչպես հայերն են, ինչպես բոլոր այս հին ազգերն էլ, որոնց պետք է ոչնչացնել:
Նա գլխով արեց: Ես շարունակեցի. -Նրանք մտածում էին, որ զարգացնում են գործարարությունը, երբ իրականում զարգացնում էին մարդկային ցեղի մի որոշ տեսակ՝ մի ուրույն ցեղ գործարար մարդկանց, որ կախյալ են ուրիշների արտադրական աշխատանքից, ուրիշների, որոնց նրանք չեն կառավարում հիմա, և որոնք ատում են նրանց, որովհետև նրանք կարող են որևէ մեկին մատի վրա խաղացնել առևտրի մեջ և ապրում են առանց աշխատելու, ստախոսներ են, չարաշահորդներ, մակաբույծներ ամենագործնական ուղեղով և ամենաքրիստոնեական իդեալներով ու վարվելակերպով: -Դուք` ամերիկացիներդ, լավ եք խոսում, ասաց նա:
- Չեք կարող գտնել ոչ մի անգլիացու, որ այդքան հստակորեն բանաձևեր որևէ այդպիսի բան: -Եթե ամերիկացիներս կարողանայինք այժմ, մեր ներկա դրությամբ, այս տեսակ մարդու զարգացման նախնական փուլում, եթե կարողանայինք, կառավարելով հայերին, մոտիկից տեսնել մեր մշակույթի կիրառման գործնական ձևերն ու արդյունքները, եթե կարողանայինք հասկանալ, որ այն, ինչ ստուգում ու քննում ենք ներկա հայի մեջ, ապագա ամերիկացին է... -Վաղվա,- շտկեց նա: -Ապա ուրեմն,- շարունակեցի ես,- գուցե հուսախաբ լինեինք հայերից, գուցե, ջղայնացած, ոչնչացնեինք նրանց բոլորին... -Ահա, ահա: -Գուցե ոչնչացնեինք բոլոր հայերին, բայց պիտի տուն գնայինք... -Հեռագրեինք,- հուշեց նա,- ավելի արագ է դա: -Հեռագրեինք տուն,- ընդունեցի փորձի համար,- հեռագրեինք զգույշ լինելու մի ահազանգ. «Զգուշացեք գործնական բիզնեսի հետ քրիստոնեական իդեալիզմի խաչաձևումից»: Չափից շատ բիզնեսը և չափից շատ իդեալիզմը կարող են վնասել այս երկու լավ բաներին ու մեզ էլ` որպես ժողովրդի:
-Ահա, ահա,- բացականչեց: -Դա կարող էր մեծ, հարուստ Ամերիկան վերածել Հայաստանի, որը բրիտանացիներն ու ռուսները (ապագայի) պիտի «անհրաժեշտ» գտնեին վերցնելու որպես մանդատային` երկու մասի բաժանված, մեկը` բուն իսկ Միացյալ Նահանգները, Անգլիայի համար, մյուսը` ամերիկյան ժողովուրդը` Ռուսաստանի համար: Նա լուռ մնաց: Սպասեցի տեսնելու, թե որևէ չափով զգո՞ւմ է ամերիկյան հումորը: Նա էլ մի պահ սպասեց ու հետո, տեսնելով, որ մի բան եմ ակնարկում, խոսեց: -Ձեր այդ գաղափարը...,- սկսեց: -Ի՞մ գաղափա՜րը,- պայթեցի ես: -Այո,- ասաց:- Դա գաղափար է: Լավ գաղափար է, լավ է տեսականորեն, բայց... Էությամբ իդեալիստական է: Ես նկատի ունեմ գործնականը:
ավատո՞ւմ եք իրոք, որ հայերին կառավարող ամերիկացիք բավական գիտակից կլինեն՝ տեսնելու համար, որ հայերը նման են ամերիկացիներին: -Դուք` անգլիացիներդ, տեսնում եք,- կտրուկ նետեցի երեսին: -Ճիշտ է,- համաձայնեց նա մտածկոտ:- Մենք տեսնում ենք հայերի նշանակությունը ամերիկացիների համար, մենք` իմպերիալիստ անգլիացիներս, տեսնում ենք դա: Բայց վստահ չեմ ու մտածում եմ` կարելի± է արդյոք մեր, այսպես կոչված, բարձր դասի դժգոհներին բերել այն գիտակցության, որ կանխատեսեն իրենց ճակատագիրը այն հին ազգերի ճակատագրի մեջ, որոնց կառավարում են: Ես պարտված էի, անօգնական, շշմած: Բարեբախտաբար նա չտեսավ իմ վիճակը: Աչքերը խոնարհվել էին:
Վեր կացավ, բայց խորը մտածմունքի մեջ էր, երբ ինձ առաջնորդում էր դեպի դուռը: Այնտեղ աչքերը բարձրացրեց: -Գնաք բարով,- ասաց,- ես հավանում եմ ձեր տեսությունը: Գայթակղիչ է: Վախենամ թե գործնականում դա չաշխատի, բայց գրեցեք դրա մասին: Թելադրական է: Զգույշ գրեցեք, ոչ շատ հստակ և, իմիջիայլոց, մի՛ մեջբերեք ինձ: Ես ոչինչ չեմ ասել, ոչինչ...

Հայերի դերը տարածաշրջանում

alexee — Mon, 22 Dec 2014 13:22:28 GMT

Ստեփան Քիրեմիջյանի անդրադարձը տարածաշրջանում վարվող քաղաքականության և հայերի դերի մասին, Իգոր Մուրադյանի Նախիջևանի մասին ակնարկի առիթով։$CUT$

Царь Египта Араараат: 11000 л. д.н.э

alexee — Fri, 19 Dec 2014 13:53:11 GMT

Царь Раай был настолько поглощён своими метафизическими исследованиями, что не внял предостережениям своих советников о необходимости защиты страны от угрожающего нашествия с севера. Почти не встречая сопротивления, Арарт вторгся в Египет и завоевал его. $CUT$

Раай предпочёл немедленно сдаться, нежели быть виновным в пролитии крови своего народа. Его действия вызвали резкое осуждение египтян, но на самом деле оказались для них благодеянием. Хотя Раай проявил высокую духовность в этом поступке, но важнейшее дело своей жизни он совершит позднее, разрабатывая основы новой религиозной концепции при составлении «Книги Мёртвых». Между завоевателями и побеждёнными вначале велась ожесточённая борьба. Лидером сопротивления стал, однако, не Раай, а один местный писец, пользовавшийся большим влиянием и собравший вокруг себя немало последователей. Его силы были достаточны, чтобы поднять восстание против закона о налогах, но в это время новый царь уже был готов утихомирить смуту. Арарт, понимая, что лично он как чужеземный завоеватель непопулярен у египтян, совершил смелый и умный политический манёвр. Он отрёкся от власти в пользу своего младшего сына Араараата и одновременно назначил мятежного египетского писца на высший пост, сделав его членом правящего семейства с именем Аарат. Этот шаг Арарта незамедлительно усмирил его недавнего врага и получил поддержку египтян.

Ещё одно обстоятельство помогло стабилизировать внутреннюю обстановку в стране — внимание свергнутого царя Раая к дочери одного из завоевателей, прекрасной Исаи, которая в конце концов стала его спутницей. Она славилась своей красотой и добродетелями, была так любима и египтянами и пришельцами, что после смерти её почитали как богиню. Царствующий в городе Луз молодой царь Араараат, которому только исполнилось 16 лет, возложил на себя труднейшую задачу — управление судьбой многонациональной страны, заселённой, помимо коренных египтян, эмигрантами с территорий [современных] Индии, Монголии, а также — Атлантиды. Его 88-летнее правление было отмечено и периодами мира, и войнами — внешними и внутренними. Помощь в управлении страной царю оказывал внутренний совет из двенадцати советников и официальное правительство, куда входили главы различных отделов — труда, экономики, торговли, химии, строительства, образования, истории и искусства; в последнем особая роль отводилась музыке. Руководители отделов тщательно отбирались из числа египтян, атлантов и белых завоевателей с севера. По мере постепенного погружения в океан некогда могущественной Атлантиды, в Египте росло число переселенцев оттуда.

Атланты везли с собой рабов и людей-полуживотных, то есть людей с элементами тел животных (mixtures)6, свою религию, передовые научные знания. Однажды во время формирования правительства, Арарт был вынужден выйти из своего уединения, чтобы пресечь попытки некоторых честолюбивых атлантов лишить его сына царской власти. Они воспользовались неустойчивой политической ситуацией и захватили власть, которая просуществовала недолго благодаря быстрым и решительным действиям Арарта. С наступлением мира, когда разногласия уладились дружественным путём, страна начала развиваться быстрыми темпами. 32-летний египетский писец Аарат стал лидером объединённого правительства, тесно сотрудничая с юным царем Араараатом для блага всех отделов. Он участвовал в разработке и следил за исполнением как светских, так и религиозных законов. Он также вёл систематические записи исторических событий, и многие из них всё ещё можно обнаружить в гробнице возле Сфинкса, который частично был воздвигнут при его жизни. Ра-Та, пророк завоевателей, после сильного противодействия, был провозглашён Верховным Жрецом Египта. Он долгие годы руководил духовными и метафизическими исследованиями в стране. У Ра-Та были ясные представления о природе человека и его связи с Космосом.

Его занимала как физическая, так и духовная эволюция человека, в особенности непрерывность жизни или бессмертие души, не только, конечно, с момента физического рождения, но от начала начал; закон кармы или закон причин и следствий на духовном уровне; существование душ на других планах для дальнейшей эволюции. Ра-Та учил, что после соответствующего обучения возможно общение с этими душами. Однако наиболее важным и революционным было его учение о законе Единого Бога («Всевышний Бог твой — Единый») как основания поклонения Солнцу, которое до того времени было религией египтян. Коренные египтяне вначале не принимали это учение. В условиях комфортной жизни на богатой земле они более интересовались прелестями физического существования в настоящем, нежели будущими воплощениями на Земле или духовной жизнью на других космических планах. До сего времени общественный уклад египтян был другой, нежели у более развитых атлантов. В Египте существовали родо-племенные отношения и не было семейных хозяйств. По закону государства все женщины племени размещались на ночь в собственном отдельном храме, а мужчины располагались снаружи. Даже резиденция царя не была исключением из этого правила: царь со своими слугами и избранными советниками и царица с её окружением жили отдельно. Брачные отношения, связанные с воспроизводством расы, считались священными и совершались в особых храмах, расположенных в других местах.

Брак осуществлялся не по личному выбору, но по решению царя, который рассматривал его с точки зрения расовой полноценности. Дети, рождённые в Храме Рождения, отбирались у матерей в трёхмесячном возрасте и воспитывались в интересах государства в отдельных школах учителями, прошедшими специальную подготовку. Верховный жрец Ра-Та с отвращением смотрел на эти порядки. Он бывал во многих странах, в том числе и в Атлантиде, и видел преимущество и нравственную ценность семейных отношений. После одной из своих поездок в Атлантиду Ра-Та издал декрет, который стал первым шагом к формированию семейных ячеек. С этого времени каждый мужчина мог иметь одну избранницу. Для себя Ра-Та выбрал спутницу и мать своих детей из числа тех, кто приехали вместе с ним с севера. Этот декрет нашёл поддержку в обществе, хотя выбор супруга и уход за детьми находился всё ещё под контролем государства. Тем не менее, это был большой шаг вперёд в общественной жизни Египта. С годами Ра-Та приобрёл популярность и влияние, хотя и вызывал недовольство у многих честолюбивых египтян тем, что он рекомендовал царю отбирать на высшие должности только тех коренных жителей, которые проявили себя честными, компетентными и преданными.

Такой политике противилась зажиточная знать, добивавшаяся усиления своей власти, чтобы управлять людьми и эксплуатировать их в своих корыстных интересах. Хотя тип правления был монархическим, но со временем он стал не отличаться от представительной демократии (говоря современным языком), если не в методе, то в принципе. Когда археологические изыскания и находки Ра-Та показали, что в Египте существовала более древняя цивилизация, коренные жители постепенно стали усваивать его идеи о Едином Боге и единстве всего сущего. Изучение метафизики убедили Ра-Та в том, что познав действие Божественных Законов, человек может ускорить процесс своей эволюции. Он полагал, что умственное и физическое усовершенствование расы может быть достигнуто за меньшее время, чем при естественном процессе перевоплощений. Он возлагал большие надежды на создание в будущем совершенного тела человека; и реализацией на практике своих теорий он внёс важнейший вклад в развитие человечества. Однако осуществлению проектов Ра-Та поначалу мешали распри и раздоры в стране. Тем временем царь Араараат решил направить энергию народа в более продуктивное русло — начался период активной торговой деятельности.

Ему удалось сплотить различные расы и раскрыть их способности таким образом, чтобы использовать их в интересах большинства населения, а не отдельных слоёв. Были открыты богатые природные ресурсы страны: разведаны рудные месторождения в Офире (позднее наименование — Кадеш), в Персии, Абиссинии и других местах в верховьях Нила. Царь поощрял добычу драгоценных камней — ониксов, бериллов, рубинов, алмазов, аметистов и опалов. Жемчуг добывался у берегов современного Мадагаскара. Резьба и шлифовка драгоценных камней стали распространённым ремеслом. На других рудниках страны добывались золото, серебро, железо, свинец, цинк, олово. Везде пользовались спросом пшеница, вина, кожа, ювелирные изделия. Строились огромные зернохранилища, корабли, мосты и виадуки. В городе Деошо (впоследствии — Александрия) сооружались библиотеки для надёжного хранения величайшей коллекции рукописей тех времён. Несметные богатства страны шли на возведение царского дворца и других государственных сооружений, блиставших красотой и великолепием. Одним из них был Золотой Храм, украшенный большими самоцветами и отделанный изнутри панелями из отполированного до блеска разноцветного дерева. Остатки этого храма однажды будут найдены. Для обмена товарами и связи между ведущими странами мира были созданы сокровищницы, которые выполняли также функции современных банков.

Такими странами были Посейдонис (последний из больших островов Атлантиды), страна Ог (территория современного Перу) в Южной Америке, район Пиренейских гор в Европе, страны, которые впоследствии были названы Сицилией, Норвегией, Китаем, Индией и Америкой. Различие в языках наблюдалось лишь в Атлантиде, расколотой на острова в результате Великого Потопа. В других странах люди всё ещё общались на одном языке. В Египте у одного языка существовало множество диалектов. Пока царь был занят политическими и общественными делами, управляя страной, верховный жрец Ра-Та и его союзники создавали духовные законы в соответствии с культом Единого Бога. Жрец также участвовал в написании светских законов, устанавливающих нравственные взаимоотношения между людьми и предусматривающих наказание. Были построены новые храмы, предназначенные для восстановления физического и духовного здоровья народа. Ра-Та совершал частые поездки на Посейдонис для изучения духовного опыта тех, кто оставался верным Закону Единого. В городе Альта он встречался и обсуждал эти проблемы с Хепт-Сафтом (это имя означает «Тот, кто хранит тайну»).

Почитаемый всеми благодаря своей учёности, Хепт-Сафт был хранителем знаний о многих глубоких и тайных религиозных учениях и законах, которые передавались в Атлантиде из поколения в поколение. Ра-Та много узнал от Хепт-Сафта о проблемах, связанных как с людьми-полуживотными (mixtures), так и с деятельностью сынов Велиала. Хепт-Сафт стремился сделать всё необходимое, чтобы законы сынов Единого сохранились в Египте. После возвращения из Посейдониса Ра-Та сразу же приступил к осуществлению планов строительства двух новых храмов — Храма Жертвы и Храма Красоты. Они строились 30 лет. Храм Жертвы был своего рода лечебным или оздоровительным центром; Храм Красоты — школой высшего обучения и профессиональной подготовки. Население Египта, как и других стран, находилось на разных уровнях эволюционного развития. Большая часть его была отсталой в умственном, духовном и физическом отношении. Социальные проблемы осложнялись ещё и тем, что из Атлантиды переселялись огромные массы рабов вместе со своими хозяевами, сынами Велиала.

Ра-Та возлагал надежды на то, что эволюцию этих созданий можно ускорить, с тем чтобы рабы достигли такого уровня духовного развития, когда они смогли бы действовать как разумные человеческие существа и не были бы в полной зависимости от своих хозяев. Более развитых людей общество перестало бы подвергать постоянному унижению. В то же время в стране наряду с этими созданиями было немало людей, находящихся на высокой ступени эволюции; для них план жреца также предусматривал помощь в достижении более быстрой реализации духовного единения с Творческими Силами. Тогда они, в свою очередь, могли бы содействовать развитию менее совершенных. Был определён довольно обширный период обучения, после которого достигшие высокого уровня развития становились сотрудниками двух новых общественных институтов. Храм Жертвы был лечебницей и тела и духа. Лечение телесных и умственных недугов проводилось не только посредством хирургии, лекарств, терапии с помощью электричества, массажа, исправления позвоночника и т.п., но и с применением диеты, вибраций музыки и цвета, танцевальных движений, пения, распевной декламации и, что самое важное, глубокой медитации для контакта с Божественной Силой, заключённой в человеке.

Жрец или жрица, назначившие соответствующие лечебные процедуры, участвовали в них вместе с пациентом. Их целью было освобождение от чрезмерных чувственных желаний, возникших в ментальном теле, и от дефектов в физическом теле пациента. Применялся также метод очищения окутыванием пламенем алтарного огня. Для полного самообновления личности требовалось обычно около шести с половиной лет. Когда отбросы выгорали, появлялось более совершенное человеческое существо, чья душа была готова начать следующий этап развития. Из-за огромного самопожертвования, на которое шёл человек в этом тяжёлом испытании на пути к совершенству тела и духа, его тело превращалось в почти священный и достойный поклонения объект, поскольку столько усилий прикладывалось ради его улучшения и красоты. Ра-Та учил: тело действительно священно, ибо подобно храму живущего в нём Бога7. Преображение, однако, не всегда было полным; в некоторых случаях требовалось целых четыре воплощения на Земле для завершения изменений. Всё же через несколько столетий личности с животными придатками на теле (mixtures) стали совершенно исчезать с лика Земли; этот результат был бы достигнут гораздо медленнее путём перерождений и браков с лицами с более совершенной родословной.

Эти несчастные создания — люди с животными придатками на теле — изображались в виде иероглифов и рисунков на многочисленных древних предметах искусства Египта, Ассирии, Греции и Персии, а легенды об их существовании вошли в мифологию тысячелетия спустя. Из Храма Жертвы пациент следовал в Храм Красоты, где направлялся на профессиональное и духовное обучение, восстановление сил и реабилитацию. Здесь группа многоопытных жрецов и жриц определяла характер призвания, которое наиболее подходило для данного ученика, и было бы полезным как для него, так и для общества. Принятое здесь решение имело большое значение, ибо оно влияло не только на настоящую, но и на будущие жизни человека в земном цикле эволюции. Только наставники в Храмах — наиболее высокоразвитые и пригодные [для этой деятельности] мужчины и женщины — могли распознавать призвание человека. Статус обоих полов [у наставников] был равным, их одежда почти идентична — длинные, ниспадающие мантии из ткани ручной вязки наподобие льняной, но изготовленной из волокон папируса и лотоса. В мантиях сочетались два цвета — ослепительно белый и пурпурный. Музыка в Храме Красоты служила действенным способом повышения вибраций и настроя мышления учеников до уровня, на котором с помощью «Серебряной Струны» или позвоночного столба можно достичь созвучия с Высшими Силами.

Использовались такие музыкальные инструменты, как флейта, лира, арфа, альт; остатки некоторых из них всё ещё покоятся в не обнаруженных гробницах. Будут найдены также печати, знаки или символические обозначения душ учеников. Эти знаки были своего рода духовными гербами с сериями сцен и символов — руководством в устремлении индивидуальности к плану своего будущего развития в искусстве, ремесле или профессии. Сферы деятельности окончивших обучение в Храме Красоты были разнообразны: сельское хозяйство, садоводство, музыка и пение, лепка, гончарное и ткацкое дело; последнее включало прочёсывание, вязание и вышивание. Ткани изготовлялись из хлопка, конопли, папируса, лотоса, и качество их до сих пор остается непревзойдённым. Тогда не было оптовых торговцев; в этом процветающем государстве существовал один общественный склад товаров для всех. После того, как Храмы Жертвы и Красоты прочно вошли в обиход, Ра-Та постепенно начал посылать авторитетных специалистов в те страны, которые, на его взгляд, преуспели в области законодательства и науках. Сам он много времени уделял путешествиям, чтобы хорошо знать жизнь других стран.

В Египте он посвящал большую часть времени молитвам и медитации (как это позднее было принято у индусов) для развития более тесной и утонченной связи с Высшими Силами. По мере обретения всё более глубокого созвучия с Творящими Силами, он обрёл необычайные психические способности8. Уединение Ра-Та, достигнутое за счёт общения лишь с двумя-тремя близкими ему людьми и передачи множества дел доверенным, привело к неожиданным неприятностям. Из-за своей доверчивости жрец находился в полном неведении о некоторых порочных практиках, которые проникли в храмовые ритуалы и распространились по всей стране. Некоторые руководители храмов, подпавшие под влияние честолюбивых политиков-атлантов, стали видеть в жреце препятствие в их жажде власти. Вместе со своими подопечными они устроили заговор с целью изменения установленных практик, в особенности, той, что ограничивала учеников в половых отношениях. Большинство тех, кто пытались узурпировать власть, относились враждебно к учению Ра-Та о духовной значимости богопочитания. Возвратившись после одной из своих длительных поездок, Ра-Та с ужасом обнаружил огромный упадок духовности в стране, вместо предполагаемого им устойчивого прогресса.

Распространились порочные страсти, пьянство, кровавые жертвоприношения совершались в храмовых алтарях, где всегда возлагались лишь плоды урожая. Открытый разрыв отношений произошёл, когда жрец разоблачил тех, кто ввёл подобные практики, и это усугубило конфликт. Небольшая, но мощная группировка врагов сговорилась свергнуть жреца, используя его интерес к идее рождения физически совершенного человеческого существа.

Перевод с английского Г.И.Михайлова

(Продолжение следует)

Строители пирамид. Рассказ Эдгара Кейси

alexee — Fri, 19 Dec 2014 12:39:31 GMT

Эдгар Кейси рисует живую картину жизни египетского общества 11—10,5 тысяч лет до н.э., когда в этой стране, по его данным, была основана Первая династия. $CUT$

О происхождении и судьбе человека

Духовное знание Эдгара Кейси предлагает иную, по сравнению с той, что выдвинута современной наукой, концепцию назначения Великой Пирамиды, времени её строительства и используемых при возведении технологий. Однако духовное знание Эдгара Кейси совпадает по этим вопросам с информацией, данной Е.П.Блаватской в «Тайной Доктрине». Среди всех неразгаданных тайн Земли Великая Пирамида Египта выделяется прежде всего тем, что о ней написано больше, чем о каком-либо другом рукотворном сооружении. Будучи одним из семи чудес света, она уже давно является объектом недостоверных гипотез и спекулятивных дискуссий относительно её возраста, цели и времени построения. И в то же время весь Египет, в сущности, является богатейшим и привлекательнейшим полем для научных исследований, ибо в этом месте сосредоточены наиболее обескураживающие человечество загадки. Наиболее ранней из известных дат мировой истории является дата принятия египетского летоисчисления — в 4241 году до н.э.

Согласно наиболее употребимой хронологии, история Египта разделена на тридцать династических периодов царствования — с 3400 по 332 год до н.э. О более ранних эпохах почти ничего не известно, хотя и приведённые даты не являются достаточно достоверными2. Принято считать, что Великая Пирамида в Гизе была воздвигнута около 2900 года до н.э. Она расположена в десяти милях к западу от древнего города Каир. Предполагается, что Пирамида является усыпальницей фараона Хуфу (Хеопса), хотя никаких останков там не было обнаружено3. Эта гигантская пирамида занимает площадь немногим более 1300 кв.метров, каждая сторона основания достигает в длину около 231 метра, в высоту около 146 метров. Великая Пирамида имеет квадратное основание и состоит целиком из огромных блоков жёлтого известняка весом до 54 тонн. Точность при возведении этого сооружения настолько безупречна, что её можно сравнить с работой шлифовщика линз, но в масштабах пирамиды. Каким образом столь массивные блоки были подняты и установлены на соответствующее место так, что стыки между ними едва заметны? Этот вопрос уже давно ставит в тупик специалистов мировой инженерной науки.

Первоначально пирамида была облицована толстыми плитами из отполированного до блеска белого известняка, которые позднее были сняты вместе с камнем, венчающим пирамиду. С точки зрения геометрической формы. Великую Пирамиду можно назвать идеальной. Её основание образует точный квадрат; все её четыре стороны — правильные равносторонние треугольники, одинаково наклонённые к основанию и соединяющиеся в её вершине, находящейся на перпендикуляре, идущем из центра основания, где пересекаются две его диагонали. Стороны её основания отклоняются от истинного направления на восток-запад и север-юг всего лишь на 5 секунд; так что это, несомненно, наиболее точно ориентированное сооружение, известное в инженерной науке. Большой Сфинкс — каменная статуя с телом льва и головой человека, — достигающий в длину 57 метров, вырублен из монолитной скалы. Известный в Египте под именем Ху и олицетворяющий собой бога Гopa, он намного старше Великой Пирамиды. Другие сфинксы меньших размеров представлены с головой барана или сокола. На множестве надписей встречаются изображения людей с элементами животных — рогами, копытами, когтями, хвостами и оперением.

Загадочные сфинксы и пирамиды существуют не только в Египте. Ассирийские сфинксы отличаются своими крыльями, персидские и греческие — миниатюрными размерами. На Юкатане, в Мексике, сфинксы и пирамиды — остатки культуры майя — поразительно похожи на своих египетских двойников, но меньшие по размеру. Очевидно, что эти памятники должны иметь общий источник происхождения, и создать их могла только высокоразвитая цивилизация, достигшая огромной мощи и процветания. В Древнем Египте астрономия была почитаемой наукой, однако о религии египтян сохранилось мало сведений. Их верования, по-видимому, намеренно сохранялись в тайне. Поклонение солнцу, вероятно, было повсеместным. Верховным богом был солнечный бог Ре или Ра, культ которого, возможно, пришёл с Кавказа. Ра явился объединителем «Двух Земель» — Верхнего и Нижнего Египта, что несомненно, свидетельствует о взаимосвязи религии и государства. Изида, прообраз всех богинь, была богиней природы. Поклонение ей как божеству началось, примерно, с 1700 г. до н.э4. О Древнем Египте известно очень мало, несмотря на обилие памятников культуры, понимание которых затмевается всевозможными спекуляциями и «мифологией».

Даже многое из того, что уже открыто, трудно понять, и эти исторические свидетельства по-новому освещаются «чтениями» Эдгара Кейси. Благодаря им возникает новая концепция доисторического периода Египта, которая столь же убедительна, сколь и познавательна. В «чтениях» даётся гораздо более ранняя дата строительства Великой Пирамиды и Сфинкса — около 10 тыс. лет до н.э.; значение этих сооружений заключается в том, что они отражают духовную эволюцию человека на Земле. Заметное сходство культур Египта и Юкатана объясняется миграцией на эти земли людей с затонувшего материка Атлантиды. Изображения человеческих существ с элементами тел животных приобретают отношение к реальности, а древний манускрипт «Книга Мёртвых» получает новый смысл. Здесь излагается история первых строителей пирамид, как она дана в «чтениях» Кейси, без привлечения посторонних источников и заключений специалистов.

Из записей Кейси

Почти четверть миллиона лет территория [будущего] Египта находилась под водой, за исключением районов Сахары и верховьев Нила. После того, как появились другие участки суши, минуло множество столетий, прежде чем большая часть страны стала обитаемой. Первое правление было установлено в племенах чёрной расы, проживающих в плодородной области верховьев Нила вблизи места, позднее названного Долиной Гробниц. Люди жили в примитивных жилищах и пещерах и только начинали приручать животных. Хотя они были в сравнительной безопасности от нападений диких зверей, причинявших большие опустошения в других регионах, в целом это были племена, ослабленные множеством внутренних распрей и беспорядков. Мир наступил при другом правлении — царя Раая — мудрого человека с одухотворённым умом и глубоким пониманием космических законов. Он пытался донести до сознания масс представление о том, что в каждом человеке пребывает божественная искра. В возрасте 28 лет этот царь организовал встречу руководителей разных стран.

Жрецы, пророки и астрологи — всего 44 человека — встретились, чтобы обсудить способы ускорения развития сознания человека, способности его выживания в создавшихся природных условиях, включая проблему борьбы с дикими животными. Руководители стран на этом совете обсуждали также тему о заключённых в человеке Духовных Силах, делающих его высшим существом на Земле. Царь Раай первым выразил понимание того, что эта мощь, пребывающая в довольно слабом человеческом существе, исходит из Высшего Источника. Очевидность влияния солнечных лучей, Луны и воды, дающих силы для возрастания жизни, и есть подходы [к пониманию этих энергий, исходящих из Высшего Источника]. Тогда же был сформулирован первый закон самосохранения Божественной Силы — человек, в первую очередь, признавался носителем мощи разума как энергии, намного превосходящей его собственные силы. Это было началом изучения духовной природы человека, а именно — характера отношения человека как духовного существа к себе подобному и окружающему миру; разделения человеческого разума на сознательный, подсознательный и сверхсознательный; выделение различных уровней в Солнечной системе и в иных планах существования, через которые должен проходить человек на своём эволюционном пути.

Эти принципы действуют на многих этапах пребывания человека на Земле и выражаются в символике Солнца, Луны, звёзд и стихий. Записанные на каменных и грифельных скрижалях, эти духовные законы стали первой библией. Они послужили началом «Книги Мёртвых», так названной позднее, и не предназначенной для проведения погребального ритуала, хотя именно так она была истолкована. Это правление в Египте длилось 199 лет, и впоследствии царь Раай был обожествлён как проявленный на Земле посланник Бога. Царствование Раая прервалось из-за вторжения в его страну. В это же время, то есть за 11016 лет до Пришествия Христа и за 300 лет до последних разрушений в Атлантиде, на земле Арарт (район Кавказских гор)5 жила большая группа людей белой расы.

Её правитель по имени Арарт находился под большим влиянием пророчеств праведника, молодого жреца Ра-Та. В возрасте 21 года Ра-Та предсказал, что люди племени Зу, мигрировавшие из Аравии, отправятся в Египет и преобразят его во имя усовершенствования обеих рас; египтяне станут тогда ведущим народом в мире. Царь Арарт, вдохновлённый Ра-Та и уверовавший в успех этого рискованного предприятия, стал готовиться к долгому походу в Египет. Людям этой экспедиции, ведомой Арартом и руководимой Ра-Та, было предназначено основать Первую династию в Египте и сыграть важную роль в истории страны.

Нефть станет дешевой навсегда

alexee — Tue, 16 Dec 2014 21:01:03 GMT

Нефть подешевеет и больше не вернется к высокой стоимости. Это связано и с новым вектором развития энергетики Запада и с новыми технологиями и открытиями. Страны, которые были сырьевыми придатками, сырьевыми придатками и останутся. $CUT$

Почему цена нефти так стабильно падает и соответственно падает курс рубля? У россиян есть повод гордиться: в нынешнем снижении цен на нефть заслуга российских ученых велика есть – начиная с гения Менделеева до современных исследователей неорганической природы нефти. Еще Дмитрий Менделеев засомневался в органическом происхождении нефти, а во второй половине 20 века его последователи не только создали новую геологическую теорию, но и нашли практические подтверждения ее истинности. Это Н. А. Кудрявцев, П.Н. Кропоткин, Ф.А. Летников, В.Б.Порфирьев, А.А. Маракушев, Г.И. Войтов, В.Н. Ларин, А.И. Тимурзиев (главный редактор журнала «Глубинная нефть») и другие достойные подвижники советской и российской науки.

В мировых научных кругах сегодня пока еще преобладает органическая теория, по которой нефть – продукт распада останков древних живых организмов. Подобно углю, произошедшему из древних растений. Соответственно, запасы нефти исчерпаемы, конечны и конец этот близок – что должно неудержимо гнать цену нефти вверх. В 1969 году американец М.К.Хабберт создал учение Peak Oil, «нефтяного пика», и нарисовал красивый график катастрофического падения нефтедобычи до нуля в разных странах мира – после прохождения пика.

Нефть: теория дефицита

Согласно неорганической теории, нефть – продукт синтеза, происходящего в глубинных недрах Земли при высокой температуре и под высоким давлением. Начался этот синтез очень давно, еще до биологической эволюции, во времена химического становления планеты. В отдельных местах продукт нефтесинтеза прорывается близко к поверхности. Та нефть, которую традиционно добывали нефтяники – крошечная верхушка огромного айсберга, подземного океана так называемой «глубинной нефти». Соответственно скважины, из которых нефтяники выкачали всю нефть, через некоторое время опять должны наполняться «черным золотом», как колодец водой. Что подтверждается практикой — даже самые безнадежные, безбожно заводненные нефтяниками скважины опять восстанавливаются. Подобная история произошла в Чечне: нефтяные скважины там были опустошены еще в годы Отечественной войны. Но потом опять наполнились, и до сих пор чеченцы добывают и продают нефть.

Подобные случаи превращения скважины в «вечный двигатель», в неиссякаемый источник нефти, известны в других нефтеносных районах России, Азербайджана, Казахстана и Белоруссии. А многие случаи остались неизвестными, так как нефтяники их скрывают. Как говорит доктор геологических наук Владимир Ларин: «Средняя скорость регенерации месторождения – 12-15 лет. Конечно, нефтяники об этом знают, но стараются не афишировать, так как это влияет на цену нефти». Российские нефтяники, помимо всего, стараются избегать нового оформления в госкомиссии по запасам, новой волокиты с чиновниками, дополнительных финансовых расходов.

Но если нефть прет из-под земли нескончаемым потоком – значит где-то там внизу ее должно быть очень много. И эта «глубинная нефть» была найдена — в гигантских количествах! Первооткрывателями стали советские нефтяники — на глубине 3 км. А рекорд глубинного нефтебурения пока за British Petroleum – 10,7 км. И это однозначно неорганическая нефть —органической нефти на такой глубине быть не может ни по геологическим данным строения земной коры, ни по физическим условиям давления и температуры. А вот по российской теории неорганического происхождения нефти несметные залежи «глубинной нефти» располагаются именно на этих глубинах — в платформе земной коры, которая аккумулирует в своих пустотах и разломах углеводороды, поступающие из мантии. Первую «глубинную нефть» нашли на вьетнамском морском шельфе, где на так называемом Центральном поднятии платформа совсем близко — на 2,6 км от уровня моря. В 1975 году американская компания Mobil пробурила здесь первую скважину «Белый Тигр», и на обычных тогда глубинах бурения до 600 метров обнаружила маломощные залежи нефти. Не увидев особой прибыли, американцы оставили месторождение вьетнамцам. А в 1981 году было создано совместное советско-вьетнамское предприятие и советские нефтяники решили на практике проверить расчеты Н.А. Кудрявцева и В.Б.Порфирьева. За любопытство были вознаграждены фонтаном «глубинной нефти» — на глубине всего 3 км. «Белый Тигр» до сих пор дает Вьетнаму более 13 млн. тонн нефти в год. На шельфе был открыт еще ряд месторождений, но сейчас работы остановлены из-за территориального спора — в борьбу за перспективный нефтяной район вступил Китай.

После распада СССР наши нефтяники потеряли технологическое лидерство в отрасли. Вооружившись «законом Кудрявцева», охоту на «глубинную нефть» продолжили американцы и британцы. Начали «копать» там, где нефть уже традиционно добывалась. Закон Кудрявцева: Во всех без исключения нефтеносных районах, где нефть или газ имеются в каком-либо горизонте разреза, в том или ином количестве они найдутся и во всех нижележащих горизонтах. Это положение совершенно не зависит от состава пород, условий образования (могут быть метаморфизованные и кристаллические породы) и содержания в них органического вещества. В горизонтах, где имеются хорошие коллекторы и ловушки, возникают промышленные залежи. «Неорганическая гипотеза, в противоположность органической, считает, что глубинные горизонты нефтеносных районов всегда перспективны», — писал Н.А. Кудрявцев еще в 1955 году.

По Кудрявцеву, если в США самые нефтяные штаты Техас и Луизиана, то искать надо в омывающих берега водах Мексиканского залива. Глубина залива от 2 до 5 км, значит бурить оставалось меньше. Авария платформы British Petroleum в Мексиканском заливе – временная неудача из этой «охотничьей» истории. Видимо, нефтяники просто отвыкли от нефтяных фонтанов такого напора и таких объемов! Хотя российские «неорганщики» предупреждали, что углеводородный синтез в мантии Земли в последние столетия идет с ускорением и нефть прет вверх со страшной силой. Американская компания Chevron обнаружила на шельфе Мексиканского залива на глубине 8,5 км от уровня моря гигантский нефтяной бассейн в 15 млрд. баррелей и доказала, что новая игра стоит усилий и финансовых вложений. «Они просто первые, кто сорвал джекпот, но если теория верна, то это только начало», – писали в 2009 году аналитики нефтяной отрасли.

Chevron, British Petroleum, Exxon Mobil, Shell, Anadarko Petroleum за короткий срок увеличили расчетные запасы нефти Америки в разы! Учению Peak Oil пришел конец! Всего в мире за последние годы открыто 33 нефтяных и 39 газовых гигантов, в том числе: Кашаган (Казахстан) — 1.5 млрд. тонн; Азери-Чираг-Гюнешли (Азербайджан) — извлекаемые запасы 923 млн. тонн.; Кариока (Бразилия) — 33 млрд. баррелей; Ноксал (Мексика) — 10 млрд. барр.; Фердоус, Азадеган, Мунд, Заге (Иран) с запасами 30.6 млрд. барр., 26 млрд. барр., 6.63 млрд. барр. и 1.3 млрд. барр. соответственно. России в этом списке нет. Наступила новая реальность, хотя большинство этого не заметили – только российские геологи и американские нефтяники понимали суть происходящего. При этом нефтяники не особенно распространялись об источнике своих сокровенных знаний. Они просто приезжали в страны, где нефть в старых месторождениях была исчерпана и обещали правителям новые фонтаны нефти и потоки нефтедолларов. На американцев смотрели как на богов, не подозревая, что они лишь внимательные ученики российских геологов, верные послушники «закона Кудрявцева». Российский рецепт успеха прост: каждое старое месторождение – верхушка айсберга гигантского нового месторождения.

Кончилась эпоха монополии ОПЕК и красивых графиков о конце нефтяных запасов на Земле. Кончилась эпоха высоких цен, которые обуславливались не столько себестоимостью добычи, сколько страхом перед «нарастающим дефицитом» нефти по версии ученых-органщиков. Выяснилось, что запасы нефти практически неисчерпаемы, что углеводородов в мире больше, чем в России грязи. Себестоимость нефти в России и мире Кстати, о себестоимости. Сверхглубинное бурение – дорогое удовольствие, позволить его себе могут только самые богатые компании. Но, во-первых, технологии совершенствуются и с каждым годом становятся доступней. Во-вторых, каждый нефтяник знает, что львиная доля затрат на тонну нефти – это геологоразведка. А практическая гениальность открытия Кудрявцева в том и состоит, что геологоразведка сводится к минимуму.

Не надо годами ползать по тайге, тундре и морскому дну, бурить сотни разведочных скважин, чтобы найти новое месторождение. Все уже найдено до нас! Накопленных геологами знаний и открытых месторождений уже достаточно, чтобы безошибочно принять решение, где надо бурить и на какую глубину. В-третьих, выход «глубинной нефти» на одну скважину достигает таких объемов, что самая дорогая технология быстро окупается. Итог очевиден: благодаря новым технологиям бурения и росту качества компьютерного анализа геологических данных себестоимость «глубинной нефти» должна быстро сравняться с себестоимостью обычной нефти, не будет препятствием для роста нефтедобычи. Что сейчас и происходит – предложение нефти на рынке стабильно превышает спрос, и эта разница между предложением и спросом постоянно растет. Что делает расчетливый американец, убедившись в том, что нефти, которую он считал дефицитом (и даже создал Стратегический резерв на «черный день»), в недрах планеты полным-полно, и завтра углеводороды неизбежно обесценятся? Расчетливый хозяин постарается как можно быстрее выкачать из своих недр побольше нефти и продать, пока цены еще высоки! Отсюда как следствие «сланцевая революция», отсюда срочная отмена запрета на экспорт нефти из США, отсюда и начало продажи нефти из американского Стратегического резерва.

В 2009 он достигал максимума в 725 млн баррелей, сегодня – 695. Именно в 2009 году Chevron и British Petroleum добрались до «большой нефти» в Мексиканском заливе и широко распахнули дверь в новую реальность – в мир без нефтяного дефицита. Нет никакого нового заговора Саудовской Аравии и США против России — в новой реальности не может быть заговоров. Сегодня каждая страна эгоистично заинтересована в том, чтобы как можно быстрее продать как можно больше нефти. Произошла не «сланцевая», а «неорганическая (абиотическая, глубинная) революция». «Сланцевая нефть» ничего революционно не изменила, она также ограниченна и конечна – а вот «глубинная нефть» полностью сняла с повестки дня пугалку о дефиците, о близком конце углеводородных запасов планеты. Именно поэтому сегодня цена нефти только падает и не растет, и никогда больше не вырастет. Поэтому ОПЕК не принимает мер по ограничению добычи, а наоборот, все стараются как можно быстрее выкачать из своих недр как можно больше углеводородов и продать по высоким ценам.

Сланцевая история – как раз о том, чтобы побыстрее все выжать из неглубоких поверхностных скважин. Впрочем, заговор есть – на информационном поле. США скрывают настоящее содержание своей новой стратегии нефтедобычи, кормят журналистов красивой сказкой о «сланцевой революции», саудиты публично обещают снизить нефтедобычу, а на самом деле поднимают ее. Это «заговор молчания» людей осведомленных против людей наивных – тех, кто по каким-то причинам не заметил новой реальности, продолжает верить, что нефть на Земле кончается и поэтому скоро опять вырастет в цене. История о том, как в числе «наивных» оказались россияне, как дешевая нефть и деревянный рубльоказались для нас сюрпризом – это вечная наша история непризнания своих ученых у себя дома и последующего их успеха на Западе. Истинность неорганической теории доказывает каждое новое месторождение «глубинной нефти».

Не было на Земле никогда столько древних организмов, сколько уже найдено якобы произошедшей из них нефти. Цифры «не бьются» уже на порядки. Невозможно предположить, что наша планета при рождении состояла не из химических элементов, в том числе углерода и водорода, а из бактерий, планктона и прочих древних рачков. Наверно, можно предположить следующую причину многолетних заблуждений сторонников «органической теории». Они делали свои выводы, наблюдая мизерную, но лежащую на поверхности часть углеводородного синтеза – когда водород вступал в реакцию с углеродом, содержащимся не в глубинах земной коры, а в отложениях древних организмов. Российские ученые при этом в очередной раз смотрели глубже всех в тайны природы и дальше всех — в будущее. Но, имея на руках все козыри, Россия проиграла эту большую игру — может быть, самую большую игру в современной истории.

Много лет наши «неорганщики», уважаемые геологи и минерологи с международной репутацией проводили Кудрявцевские чтения, выпускали электронный журнал «Глубинная нефть», выступали на конференциях и совещаниях, взывали с самых высоких трибун к российской власти с мольбами о господдержке, о финансировании глубинного бурения. И дождались. Картина нефтью — «Российские чиновники делят шкуру неубитого медведя»! Большая охота за «большой нефтью» по-российски! Государство отбирает Башнефть у Евтушенкова. Говорят, что за этим стоит госкомпания Роснефть, которая после санкций лишилась доступа к американским технологиям бурения на морском дне. Это уже какой-то особый путь в особую реальность в совершенно особом месте. Во всем мире люди думают и работают, а в России опять отбирают и делят…

http://rosmanifest.info/?p=114

Невидимая Британская империя

alexee — Fri, 12 Dec 2014 20:08:21 GMT

Так какие же все-таки силы определяют современное положение на международной арене: США, ЕС, Россия? Или есть кто-то еще, кто тщательно замалчивается?По официальной принятой во всем мире версии Британская империя распалась после второй мировой войны, а ее бывшие члены вошли в некую организацию, носящую исключительно протокольный характер и являющуюся атавизмом былых времен.
$CUT$
Мировое правительство

Это, конечно не так. Есть смысл поподробнее рассмотреть "несуществующую империю". Британское Содружество было создано совершенно целенаправленно в период упадка многих мировых государств (США, Германии и других). Для Великобритании ситуация не была столь критичной, но произошедшие на мировой арене изменения не могли ее не волновать, и она решила подстраховаться. Поэтому после конференций имперских территорий 1926 и 1930 года был принят "Вестминстерский статут" 1931 года, обеспечивающий юридическое прикрытие власти Великобритании над доминионами и колониями в условиях новой политической, экономической и информационной ситуации, положивший начало Содружеству.

Хотя Закон о национальности 1948 года отменил положение об общем подданстве в Содружестве, тем не менее, многие бывшие доминионы и колонии признают британскую королеву главой своего государства со всеми вытекающими последствиями: Канада, Австралия, Новая Зеландия, Антигуа и Барбуда, Багамы, Барбадос, Белиз, Гренада, Папуа – Новая Гвинея, Сент-Винсент и Гренадины, Сент-Кристофер и Невис, Сент-Люсия, Соломоновы о-ва, Тувалу, Ямайка.

Все эти годы вплоть до настоящего времени Содружество воспринималось не более чем дань прошлому – формальная и не имеющая под собой никаких реальных основ (политических, экономических, военных). Сама Великобритания путем средств массовой информации при пассивной поддержке остальных членов содружества сумела сохранить этот миф на протяжении долгих десятилетий.

Сначала империю затмевало противостояние "супердержав" – США и СССР, потом ЕС, попытки установления гегемонии Соединенных Штатов в мире. И ни у кого не укладывалось в голове, что это ни Великобритания – покорная и молчаливая – идет в фарватере своего могущественного партнера, а совсем наоборот – это США продолжают старую добрую политику старой доброй империи, формально не входя в нее и взяв весь огонь на себя.

Никто никогда не отдавал себе отчета, что Содружество слаженно обеспечивает взаимодействие самых разных стран, разбросанных по всем континентам. Наилучшим доказательством чему служит неуклонное возрастание численного состава Содружества. В него возвращаются все страны, входившие в свое время в состав империи. Даже Камерун в 1995 году сумел вписаться в организацию, хотя в состав империи в свое время входила весьма ничтожная его часть.

В том же году "в порядке исключения" была удовлетворена просьба о приеме Мозамбика, никогда даже и не являвшегося британским владением. Но самое смешное то, что в 2006 году заявку на вхождение в состав Содружество подал Израиль. Что, впрочем, совершенно логично и совсем не удивительно: английская корона во все времена поддерживала теснейшие связи с финансовым и торговым капиталом. Собственно, именно это сращивание и положило начало зарождению и процветанию великой Британской империи.

Австралия, Антигуа и Барбуда, Багамы, Бангладеш, Барбадос, Белиз, Ботсвана, Бруней, Великобритания, Гайана, Гамбия, Гана, Гренада, Доминика, Замбия, Западное Самоа, Индия, Камерун, Канада, Кения, Кипр, Кирибати, Лесото, Маврикий, Малави, Малайзия, Мальта, Мозамбик, Намибия, Науру, Нигерия, Новая Зеландия, Пакистан, Папуа-Новая Гвинея, Свазиленд, Сейшельские о-ва, Сент-Винсент и Гренадины, Сент-Кристофер и Невис, Сент-Люсия, Сингапур, Соломоновы о-ва, Сьерра-Леоне, Танзания, Тонга, Тринидад и Тобаго, Тувалу, Уганда, Фиджи, Шри-Ланка, ЮАР, Ямайка – вот полный список стран, входящих в Содружество.

Что характерно – Содружество работает без конституции. Конституции нет ни у самой Великобритании, хотя официально она считается именно конституционной монархией, конституции нет и у Содружества. Вообще на примере ЕС можно заметить, что Великобритания достаточно агрессивно относится к самой идее существования конституции, считая ее, видимо, серьезным препятствием на пути к свободе действий.

Традиционно высший закон в государстве заменяли другие нормативно-правовые акты. Что касается Содружества, то оно ориентируется на два основных документа: принятую в 1971 году "Декларацию принципов" и "Декларацию Хараре" 1991 года. В соответствии с ними главой Содружества является британский монарх. Высший орган Содружества – встреча глав правительств, собираемая раз в два года. Исполнительный орган Содружества – Секретариат, расположенный в Лондоне (а где же еще?).

Секретариат координирует деятельность свыше 70 специализированных организаций и разветвленной сети фондов, ассоциаций, клубов, институтов, агентств и т.д., взаимодействующих практически во всех областях человеческой деятельности. Через Секретариат же Содружество реализует свой статус наблюдателя в ООН.

Достаточно любопытной представляется военная составляющая Содружества. Блок НАТО является попыткой совместить европейские военные интересы с интересами Содружества. Точнее заставить европейские страны выполнять задачи Содружества. На случай, если программа начнет давать сбой, в рамках Содружества заключены свои пакты и договоры: Пакт Содружества, Пятистороннее соглашение об обороне (Австралия, Великобритания, Новая Зеландия, Малайзия, Сингапур), Восточно-Карибская региональная система безопасности, АНЗЮС (США, Австралия и Новая Зеландия) и другие.

Отработанная система военных взаимоотношений охватывает весь земной шар. По сути, на планете нет места, где бы Великобритания не была бы представлена в военном плане. Так что России не приходится удивляться, когда ее старые союзники вдруг отказываются покупать ее вооружения, мотивируя это их мнимым несовершенством. Вовсе нет. Политика империи продумана до мелочей, что кому можно и в каких количествах. Империя стремится к равновесию, а там где она не может обеспечить его сама, она делает это за счет других. Только мир этого не видит.

Веками отработанная политика Содружества позволяет обеспечивать координацию действий столь разных стран и формулировать общую позицию по главным международным проблемам. Причем нарушение общего вектора поведения карается немедленно и сурово. Провинившегося просто исключают из Содружества. Подобная мера применялась даже к Пакистану в 2007 году, который посмел противоречить США, выбрав президентом Первеза Мушаррафа (после убийства Беназир Бхутто). Впрочем, членство Пакистану вернули, а от Мушаррафа все-таки избавились.

На данном этапе международных отношений Содружество (плюс США) является не только противовесом Российской Федерации, но и Евросоюзу. Начало этому противостоянию (в том числе холодной войне) положила знаменитая речь премьер-министра Великобритании Уинстона Черчилля в американском колледже в Фултоне 5 марта 1946 года. Сам Черчилль считал эту речь самой важной в своей карьере.

Неделей позже Сталин поставил Черчилля в один ряд с Гитлером, заявив: "Следует отметить, что господин Черчилль и его друзья поразительно напоминают в этом отношении Гитлера и его друзей. Гитлер начал дело развязывания войны с того, что провозгласил расовую теорию, объявив, что только люди, говорящие на немецком языке, представляют полноценную нацию. Господин Черчилль начинает дело развязывания войны тоже с расовой теории, утверждая, что только нации, говорящие на английском языке, являются полноценными нациями, призванными вершить судьбы всего мира… Английская расовая теория приводит господина Черчилля и его друзей к тому выводу, что нации, говорящие на английском языке, как единственно полноценные должны господствовать над остальными нациями мира .

Мощь Советского Союза, столь ярко продемонстрированная во время второй мировой войны, да и после, заставила затаиться "невидимую империю", выставив на первый план США, как наиболее сильного представителя англосаксонской расы, к тому же формально не входящего в Содружество. Поэтому на протяжении десятилетий создавалась иллюзия полной покорности Великобритании США. "Куда иголка, туда и нитка".

Для всего мира акценты были смещены на диаметрально противоположные. Сейчас полностью укрепившись и добившись отсутствия единства на европейском континенте, Великобритания начинает потихоньку жертвовать своим верным вассалом. Финансовые потрясения, участившиеся в Соединенных Штатах – наиболее яркое тому подтверждение. Слишком одиозная фигура – США. Гегемоном они стать не смогли, во всем мире их ненавидят. Ситуация выходит из -под контроля . Значит, будет строиться новый мировой порядок. Значит, на орбиту будет выведен кто-то другой – возможно, все Содружество.

Пока же Содружество живет своей самобытной жизнью, изображая свой мир в мире. Даже Олимпийские игры дублируются аналогичными играми стран Содружества, происходящими строго по образцу раз в 4 года. В марте 2006 года Игры Содружества проходили в австралийском Мельбурне, на открытии присутствовали королева Великобритании Елизавета II с теперь уже экс- премьер-министром Австралии Джоном Говардом. В 2010 году спортсмены из стран "невидимой империи" будут соревноваться в Нью-Дели.

Британская империя не хочет, чтобы ее позиции были подорваны раньше времени, поэтому она вынуждена скрывать свое существование. Ну что же, это правильно. Слишком легко раскачать этот разноцветный мир, если задаться такой целью.

Вадим Трухачев
Источник: Правда.ру

Քարահունջի երթուղին: Շաորի | Shaori Castle

alexee — Mon, 31 Dec 2012 12:42:07 GMT

Ասփարայից 3 կիլոմետր հյուսիս-արևելք, ծովի մակերևույթից 2700 մետր բարձրության վրա է գտնվում, ոչ միայն Անդրկովկասի, այլև հնագիտության պատմության համար բացառիկ արժեք ներկայացնող Շաորի անունով կնքված մեգալիթյան ամրոցը:
$CUT$

ԱՍՏՂԱՅԻՆ ԱՄՐՈՑԻ ԱՌԵՂԾՎԱԾԸ

The Secret of the megalith castle
Կիկլոպյան կառույցի Շաորի անունը լեռան Քյոռօղլի անվան վրացական տարբերակն է:
  Ով էր Քյոռ օղլին: Ինչպես է փոքրասիական Կույր երգչի հոմերոսյան առասպելը, տարբեր ժողովուրդների մոտ, ընդունվել որպես սեփական պատմություն, հայտնի է մեզ: Հայտնի է նաև վրացական փորձը` ,,Շաորի,, տարբերակը: Մեծ հաշվով, կարևոր չէ, թե ով ինչ անուն է տալիս պատմական այս կամ այն իրադարձությանը, կարևոր են` ինքը պատմական հուշարձանը, որ մեզ է հասել անխաթար վիճակով և տեղաբնակները, ովքեր տրապետում են հուշարձանի գաղտնիքներին, սերնդե-սերունդ փոխանցված զրույցներին: Նրանք են տերը և հուշարձանի, և նրա մասին փոխանցված պատմությունների:
  Վերջին տարիներին վրացական մի քանի արշավախմբեր են այցելել Շաորի մեգալիթյան ամրոցը, որոնք տուրիստական բնույթ են կրել: Վրացի գիտնականների մեծ հետաքրքրությունը պայմանավորված է կառույցի պատմական բացառիկ արժեքով: Այն իր տեսակի մեջ եզակիներից է աստղերի ուսումնասիրության հնադարյան կենտրոնների շարքում, տարիքով զիջում է 7000-ամյա Քարահունջին նրա նմանակ` Սթոուն Հենչին ու Հայաստան-Անգլիա երթուղով կառուցված մյուս աստղադիտարաններին, բայց ավելի հին է, քան ամերիկացի բնիկների կառույցները:
  Շաորի մեգալիթյան ամրոցը 4000 տարեկան է: Նրա իշխող դիրք Սամսարի ու հարակից լեռնաշղթաների շարքում, առավելություն է տվել մյուս կառույցների նկատմամբ: Եթե Փոքր Աբուլի նմանատիպ ու նույնանուն ամրոցը ապշեցնում է իր ծավալներով ու կառուցվածքի բարդությամբ, ապա սա զարմացնում է իր գործառնության բազմազանությամբ: Շաորին հնադարյան մարդուն ծառայել է թե որպես աստղադիտարան, թե որպես զոհաբերության ու այլևայլ ծիսակատարությունների սրբավայր, թե որպես բերդ ու ամրոց, կացարան: Իսկ ամենազարմանալին, լեռան ստորոտից մինչև գագաթը ձգվող ոլորապտույտ ճանապարհն է, որի հնարամիտ կառուցվածքը շատ բան է հուշում նրա դերի ու նշանակության մասին: Ճանապարհի լայնքը հնարավաորություն է տալիս 3-4 ձի կողք-կողքի առանց մեծ ջանքի, վարգով ու մարտակառքն էլ հետևից կապած մի քանի րոպեում բարձրանալ լեռան գագաթը: Նման բան ոչ միշտ կարելի է հանդիպել պատմագրության մեջ: Միայն այս իրողությունը շատ բան կարող է հուշել պատմաբաններին ամրոցի նշանակության, բնակիչների զբաղմունքի, կենցաղի, վարքուբարքի մասին:
  Պատմական երկու հուշարձաններն էլ` Շաորին և Փոքր Աբուլի հնավայրերը, կապված են եղել տեղի բնակիչների հետ, որոնք տարբեր դարաշրջաններում մշտական առնչություն են ունեցել դրանց հետ, այդ են վկայում մինչև մեր օրերը հասած զրույցներն ու լեգենդները հսկաների և Փարվանա քաջերի մասին, իսկ Ասփարայում տեղացիները մինչև հիմա խորհրդավոր տոնով, որպես կարևոր գաղտնիք են իրար փոխանցում Շաորի ամրոցի և Ասփարա գյուղի միջև գաղտնի գետնուղիների մասին լուրերը, որոնք ըստ մեզ հասած զրույցների հասնում են մինչև Փարվանա լիճ:
  Շաորիի հարևանությամբ գտնվող բնակավայրերը` Ասփարան և Նոր Խուլգումոն նույնպես հին պատմություն ունեն: Ասփարայի միջնաբերդը, որի կենտրոնական հատվածի հիմքի վրա է կառուցված 11-12դդ. վերագրվող եկեղեցին, իր կառուցվածքով, շարվածքի տեխնիկայով հիշեցնում է Շաորիի և Փոքր Աբուլի պարսպապատերին: Մինչև հիմա ուսումնասիրված չէ միջնաբերդի ստորգետնյա ճանապարհը, որն անկասկած կապ ունի Շաորի ամրոցի հետ. . . /շարունակելի/
Ա. Կ.
Շարունակության մեջ կներկայացնենք Փարվանա լճի ավազանի հնադարյան պատմությանն առնչվող ուշագրավ դրվագներ և ՊԻԿ հեռուստաընկերության նկարահանած վավերագրական ֆիլմերը Շաորի մեգալիթյան կառույցի մասին:
Ակնարկը լույս է տեսել նաև Ջավախք Մեդիա կայքում

Ասփարայի միջնադարյան եկեղեցին | Church of Aspara

alexee — Mon, 19 Sep 2011 12:35:51 GMT

Ասփարայի միջնադարյան կիսավեր եկեղեցին գտնվում է գյուղի կենտրոնում: Եկեղեցին կառուցված է ուղղանկյուն հատակագծով` 11.85մ x 5.84մ արտաքին չափերով, հազվադեպ հանդիպող շինարարական շաղախով, որի աննախադեպ ամրության շնորհիվ դիմակայել է ավերողների բազմաթիվ ոտնձգություններին ու հիմնահատակ չի կործանվել:
$CUT$
Մինչև հիմա կանգուն են մնացել եկեղեցու հյուսիսային ճակատը և արևելյան հատվածի մեծ մասը, ամբողջությամբ պահպանված է եկեղեցու բեմաքարը, մասնակիորեն` ուղղանկյուն սյունախոյակները և կամարակները, որոնց գեղաքանդակները, նույնիսկ կիսավեր վիճակում, պատկերացում են տալիս եկեղեցու հոյակերտ կառուցվածքի, գեղարվեստական գեղեցիկ լուծումների մասին:

Полуразрушенный храм стоить в центре деревни. Он представляет собой структуру прямоугольного плана (внешние размеры: 11,85 х 5,84 м), полностью построен из мелкого камня. Среди руин церкви выделяется фрагмент оконной рамы, отличается его художественная оформления.
A semi-ruined church used to stand in the centre of the village. It represented a structure of a rectangular plan (exterior dimensions: 11.85 x 5.84 metres)
entirely built of finely-dressed stone. Among the ruins of the church
stands out the fragment of a window frame distinguished for its artistic decoration.

Վելի պատմություն | History of Vel

alexee — Tue, 06 Sep 2011 12:35:00 GMT
Վաղ հնադարի հին ու հզոր պետություններից մեկի ՀԱՅԱՍԱՅԻ հյուսիսային սահմանները հսկող բարձրադիր բնակավայր է ՎԵԼԸ , կառուցված Կուռ գետի ձախ ափին, անմատչելի բարձունքի վրա, նրա ծնունդը Հայկի ու Բելի ժամանակներով է թվագրվում,$CUT$ իր անունը նույնպես, ըստ երևույթին, ժառանգել է երկու հզորներից մեկի Բելի անունից, եթե դա այդպես է, կարող է մեկ անգամ ևս փաստել Բելի հայրենական նախատիպ լինելու հանգամանքը: Հետագայում թուրք նվաճողները այնքան սիրեցին Արդահանի այդ չքնաղ բարձունքը, որ խանդով սկսեցին կոչել Վելիքօյ, իսկ հետո, ապրելով ու սիրահարվելով Վելին` այն վերանվանեցին ՍԵՎԻՄԼԻ: Այսօր /Բել-Վաալ-ՎԵԼ-Վելիքօյ-Սեվիմլին/ իր անսքող գեղեցկությամբ շարունակում է զարմացնել հյուրերին, ինչպես հազարամյակներ առաջ:
ՎԵԼԻ ՀՆԱԴԱՐՅԱՆ ԱՄՐՈՑԸ
Թուրքերն այն անվանում են Սեվիմլիկալեսի, բայց դա էական չէ: Ամրոցը կառուցված է ըստ երևույթին Հայասայի թագավորների օրոք, քանի որ Արարատյան թագավորության/Ուրարտու/ շրջանում այն վերակառուցվել և օգտագործվել է, որպես ռազմական հզոր շինություն, իր բարձր դիրքի ու աշխարհագրական հարմար տեղադրության պատճառով: Ամրոցը կառուցված է Կուռի ձախ ափին, կիրճի վրա, որը նրան անմատչելի է դարձրել հարձակումների ժամանակ: Հետագայում ամրոցը պարբերաբար վերակառուցվել է, ամրացվել, մինչև օտար նվաճողների ներխուժումը, իշխանական տների կողմից օգտագործվել է որպես ռազմական համալիր: Այսօր ամրակուռ ամրոցից մնացել են միայն պատերը:

Երվանդ Լալայանի հաղորդած տեղեկությունների համաձայն վելցիների նախնիները լուսավորչական հայեր են եղել և տարբեր ժամանակներում, այլևայլ տեղերից եկել և բնակվել են Վելում։ Ըստ Լալայանի, Արտահանի բեկը արգելել է Վելի և շրջակա հայախոս գյուղերի բնակիչներին հայերեն խոսել և ամեն անգամ հայերեն խոսելիս 50 բաղդադ տուգանք է նշանակել։ Հետագայում Վելում հաստատվում է մի կապուցին քահանա, որը և աստիճանաբար գյուղացիների մեջ կաթոլիկություն է տարածում։ Փաստորեն, թուրքերի ճնշմամբ ու մահվան սպառնալիքով վելցիներն սկսում են թուրքերեն խոսել, ինչն աստիճանաբար նրանց իսլամացման կարող էր տանել։ Դրա վառ ապացույցն է տասնամյակներ անց Վելում մնացած հայ կաթոլիկ փոքրաթիվ համայնքի բռնի թուրքացումն ու իսլամացումը։ Վելցիների հայ մնալու միակ ելքը մնացել է կաթոլիկություն ընդունելը, մանավանդ, որ Վելում լուսավորչական քահանա չի եղել։ Որպես ցեղասպանության դրսևորում` թուրքերեն խոսելու պարտադրված սովորությունից ձերբազատվելու համար պահանջվեց երկար ժամանակ։ Ջավախքում հաստատվելուց հետո էլ երևույթն առկա էր. վելցիների գիտակցությունում դեռևս կար թուրքական սպառնալիքի գործոնը:

ՎԵԼԻ ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԻՑ...
   Վելը թուրքերի թիրախում պատահականորեն չէր հայտնվել: Քաղաքակրթության բնօրրաններից մեկի Հայասայի հյուսիսում բնակվող ժողովուրդը թուրքերի համար քաղաքակրթվելու իսկական հումք էր հանդիսանում: Ձուլման քաղաքականությունը թյուրքական ցեղերի կողմից որդեգրվել էր Փոքր Ասիա ներխուժելուց ի վեր, որը ինքնահաստատման միակ ու անփոխարինելի միջոց էր նրանց համար: Բախվելով կարծր դիմադրության ու մեծ արդյունքի չհասնելով, նրանք հետագայում դիմեցին ավելի կտրուկ միջոցների` ֆիզիկական բռնությունների, բռնի հավատափոխման ու թուրքացման: Այս երևույթը համատարած դարձավ մեծ եղեռնից հետո, երբ հայերը անհամեմատ թուլացած էին: Իսկ վելցիների նկատմամբ, ինչպես նշեցինք, այն սկսվել էր դարեր առաջ, սակայն`շոշափելի արդյունք չէր տվել:
   Քաղաքակրթական մակարդակների ահռելի տարբերությունը, որ առկա էր եկվորների և տեղաբնակների միջև, երկար ժամանակ թույլ չէր տալիս ավարտել ձուլման գործընթացը: Երվանդ Լալայանի նկարագրած ժամանակաշրջանում արդեն սկսվել էր ֆիզիկական հաշվեհարդարի ու ահաբեկման գործընթացը, որի դրսևորումներից էին` լեզու և ականջ կտրելը, մարդկանց առևանգումը և, ի վերջո, սպանությունները: Այս ամենը չկարողացան ընկճել վելցիներին: Օգտագործելով բազմադարյա փորձը, նրանք կարողացան ելք գտնել ստեղծված իրավիճակից:    Շատ լավ գիտակցելով, որ միայն հավատափոխությունը կարող է տանել թուրքացման, նրանք սկսեցին հակառակը համոզել թուրքերին, որ հավատը երկրորդական է, իսկ ահա փոխելով լեզուն` իրենք ,,կդառնան թուրք,,: Թուրքերը, որքան էլ անսովոր է, հավատացին վելցիներին, արդյունքում` հայկական մի ստվար զանգված փրկվեց ֆիզիկական բնաջնջումից: Հաջորդ քայլով` օգտագործելով ավանդական կապերը եվրոպական պետություւնների հետ, նրանք իրենց վրա հրավիրեցին կաթոլիկ միսիոներների ուշադրությունը և նրանց օգնությամբ սկսեցին կաթոլիկություն ընդունել, որին թուրքական իշխանությունները մեծ ընդդիմություն ցույց չտվեցին, նկատի առնելով վելցիների թրքախոսությունը: Վատիկանի բարձր հովանավորությունը վերջնականապես փրկեց նրանց բնաջնջումից: Թուրքերից հարյուր տարի պահանջվեց հասկանալու իրենց գործած սխալը:
  1918 թվականի մեծ արշավանքների ժամանակ Ջավախքում նախկին վելցիներից ստացած ծանր հարվածներից մազապուրծ թուրքական ջոկատները, Արտահան հասնելով որոշեցին ուղղել հարյուրամյա սխալը` մահմեդականացնելով Վելում մնացած փոքրաթիվ հայերին, որոնք հետագայում ձուլվելով թուրքերին` մի փոքր էլ մոտեցրին նրանց եվրոպացիներին:
  Հարյուրամյակների ընթացքում դիմափոխված Թուրքիան, այսօր ձգտում է դեպի Եվրոհամայնք:

  Ա.Կ.